Chief executed officer

Was het een tragedie of gewoon een liquidatie, het plotselinge vertrek van Reed Elsevier-ceo Ian Smith? Nog geen negen maanden zat hij in het pluche van Strand 1-3 te Londen, waar het hoofdkwartier van de uitgeverij van onder meer FEM is gevestigd.

Zelfs Scorpio trok zijn wenkbrauwen even op, ook al vormen snoeiharde boardroom politics al decennialang het cement van het huis dat werd gebouwd door Pierre Vinken. Er moeten honderden liters bloed door de directieburelen van het Brits-Nederlandse concern zijn gestroomd.

Achteraf gezien waren er wel signalen dat Smith het niet lang zou uithouden. Zijn aanstelling door Jan Hommen verliep opmerkelijk soepel, zeker in vergelijking met de vorige ceo, Crispin Davis. Maar toen Hommen de baas werd van ING en zijn positie als chairman van Reed Elsevier opgaf, verloor Smith zijn rugdekking nog voordat hij was begonnen.

Van meet af aan was duidelijk dat Hommens opvolger Anthony Habgood niet van plan was de tweede viool te spelen. Hij werd op de bava geïntroduceerd als ‘een bekwame bestuursvoorzitter die aantoonbaar over leiderschapskwaliteiten bezit’, ‘een schat aan ervaring als bestuurder in verschillende sectoren’. Een man dus die zich niets op de mouw laat spelden. En bovendien ‘een uitstekende complementaire aanvulling is op de ceo van Reed Elsevier.’ Kortom: Habgood rules .

Ceo Smith had geen enkele ervaring met publishing. Geen slimme zet van Hommen in deze moeilijke tijden. Daarbij werd er in de Britse pers openlijk aan Smiths capaciteiten getwijfeld wegens een ‘rampzalige’ fusie die hij in zijn vorige functie had geleid. En dan zat hij ook nog opgezadeld met de onmogelijke erfenis van Davis: de aflossing van een schuld van 8,4 miljard dollar. De liquidatie van Smith is vooral een afrekening met Hommen.