ONDERWEG | EXECUTIVE LIFE

Dat moet pijn hebben gedaan bij Porsche. Nissan klokte vorig jaar met de nieuwe GT-R een snellere rondetijd op de Nordschleife van de Nürburgring dan de onaantastbaar geachte 911 Turbo. Au! Sindsdien probeert Porsche de snelste tijd weer in handen te krijgen. Tot op heden zonder succes.


Bij een testrit met de GT-R gaan wij begrijpelijkerwijs niet zo ver als de fabrieksrijders van Nissan. Maar het wordt al snel duidelijk dat de Japanse supersportwagen een meer dan capabele 911- killer is. Onder de motorkap van de GT-R schuilt een V6 met 485 pk, aangejaagd door twee turbo’s. Geen wonder dat je in 3,6 seconden (!) voorbij de 100 kilometer per uur raast. Pas ergens boven de 300 houdt de GT-R het voor gezien.

Toch zorgt al dit geweld voor verrassend weinig opwinding. De vierwielaangedreven GT-R verblikt of verbloost niet, wat de bestuurder ook doet. De beleving is zelfs een tikje teleurstellend, emotieloos. Geen rauwe grom van onder de motorkap, alleen het zachte gefluit van de twee turbo’s als het gaspedaal diep wordt ingedrukt. De zestrapsbak schakelt bij dat stevigere werk razendsnel van de ene versnelling naar de andere.

Voor een supersportwagen is de vierzits GT-R ook opvallend praktisch. Beheerst rijden is geen enkel probleem, de kofferbakruimte biedt ruimte aan twee gevulde boodschappentassen en achterin is het, afgezien van de krappe beenruimte, vrij goed toeven. De GT-R is alleen oncomfortabel hard geveerd, zoals het een echte sportauto betaamt. 
 FEM reed met de Black Edition, een inktzwart gespoten versie die van de GT-R een waardig opvolger maakt van de Firebird Trans Am uit de tv-serie Knight Rider. Met zijn strakke lijnen, carbon en flinke spoiler op de achterklep is de GT-R een typisch voorbeeld van acquired taste . Ach, de Japanner is niet gemaakt om designprijzen binnen te slepen, maar om bijzonder sportief mee te rijden. En dat laatste beheerst hij uitstekend.

Ook binnenin regeert de functionaliteit. Op het beeldscherm worden maar liefst elf metertjes weergegeven, van G-krachten tot de gaspedaalstand en de remkracht. Geen wonder dat Sony de GT-R als voorbeeld neemt voor een Playstation-spel. Afgezien van de stoelen is het soberheid troef. Het interieur wordt zelfs wat ontsierd door lelijk hard plastic. Ook dringen nogal wat irritante geluidjes door tot in de cockpit: het geratel van steentjes in de wielkasten, het terugklikken van de semi-automaat.

Wellicht nog meer dan zijn prestaties is de prijs het sterkste punt van de GT-R. Voor een Porsche 911 Turbo moet meer dan 2 ton worden neergeteld. Het prijskaartje van de Nissan GT-R bedraagt maar zo’n 120.000 euro. Met recht een koopje.


[ jacco.nel.eman @reedbusiness.nl ]