Lievelingsdas


De New Yorkse burgemeester Mike Bloomberg acht zichzelf zo onvervangbaar dat hij zich voor een derde termijn verkiesbaar stelt.

Fantastisch was het om het afgelopen weekend eens niet gelanceerd te worden bij het invoegen op de Brooklyn-Queens Expressway. Het ongelooflijke is gebeurd: de gapende gaten in de snelwegoprit, die er volgens de overlevering al sinds de jaren tachtig lagen, bleken gevuld. Met echt, egaal asfalt. Die Bloomberg, dacht ik, doet-ie eindelijk eens iets waar we allemaal beter van worden. Het werk aan de weg blijkt echter niet zijn werk, zo begreep ik later, maar van de federale overheid. Stimuleringsgeld. De wegen in en rond New York worden gerepareerd op kosten van Washington DC. Bloomberg lijkt intussen hard op weg naar een derde termijn als burgemeester. Daarvoor moest hij eerst de gemeenteraad zover krijgen om voor hem de wet op te rekken, want die staat slechts twee termijnen toe. Bloombergs argument is dat New York hem tijdens deze financiële crisis niet kan missen. Acht jaar geleden probeerde Rudy Giuliani hetzelfde. Toen heette het dat de stad vlak na het trauma van 9/11 nog niet zonder zijn leiderschap kon. Waar de gemeenteraad de rug in 2001 recht hield, is ze in 2009 bezweken. Een waterval aan charitatieve donaties aan stadsinstellingen, onder meer een half miljoen dollar aan het Public Art Fund en Harlem’s Children Zone, zo rapporteerde New York Times, brak het verzet. Ik ben geen fan van Bloomberg, en niet alleen vanwege de manier waarop hij de democratie met zijn vermogen manipuleert. Ik ben niet onder de indruk van zijn prestaties. In acht jaar Bloomberg kreeg New York de grootste financiële injectie uit zijn geschiedenis, met dank aan Wall Street en de onroerendgoedsector. Bloombergs jaarlijkse begroting steeg van 42 miljard dollar in 2003 naar 59,4 miljard in 2010. Maar de wegen zijn nog steeds slecht, het openbaar vervoer is bijna failliet, het onderwijs een puinhoop en het aantal daklozen gestegen. Probleem van deze burgemeestersverkiezingen is dat New York met zijn 8 miljoen inwoners, barstensvol talent, geen goede tegenkandidaat voortbrengt. Dat heeft veel te maken met Bloombergs campagnekas, gevuld met 110 tot 140 miljoen dollar uit zijn eigen vermogen. Zodra bekend werd dat Bloomberg voor een derde termijn mocht terugkomen, trok bijvoorbeeld parlementslid Anthony Weiner zich meteen terug. ‘Hiervoor ga ik mijn carrière niet op het spel zetten.’ Als u dit blad openslaat, is de verkiezingsuitslag net bekend. Ik verwed er mijn lievelingsdas om – okergeel met witte bloemen – dat Mike Bloomberg dan nog steeds burgemeester is.