‘Ik ben als baas effectief gebleken’

wat verder ter tafel komt

Daniel Ropers heeft nog geen hap genomen of hij moet zich al haasten. Eén telefoontje van juf Manon verandert een lange lunch op een verder vrije middag in een fastfoodexercitie. Dochtertje Sterre (9) is ziek en moet van school worden opgehaald. Ropers, directeur van mediawinkel Bol.com, besluit, na de voice-mail van zijn vrouw en secretaresse te hebben ingesproken, de lunch te versnellen en stelt voor: “Dan zetten we het interview toch gewoon thuis voort?”


Zijn huis is een alledaagse hoekwoning aan een Utrechtse verkeersradiaal. Druk is het verkeer voor zijn huis, bescheiden het tuintje erachter. Naast zijn geenszins extravagante pand staat wel een buitenissig voertuig. Het is Ropers’ Carver, een driewielig snelheidsvoertuig dat hij twee jaar geleden in een opwelling kocht. Het apparaat – hij bezit de zevende van Nederland – onderscheidt zich door een mechaniek waardoor de krappe cabine in bochten compenserend kantelt. Ropers noemt zijn wagen “een onding met een heerlijke wegligging”.

Ropers is 37 jaar oud en sleutelt al bijna eenderde van zijn leven aan het e-commercesucces Bol.com. Terwijl zijn ster pijlsnel rees – op zijn 28ste werd hij directeur – is hij geen man die gauw van koers wisselt en noemt hij zichzelf “risico-averser dan veel mensen denken”. Sinds 1998 is Ropers betrokken bij Bol.com: eerst als consultant, later als directeur.

Zo doelgericht als zijn loopbaan nu lijkt, zo aftastend begon het. Ropers, in Duitsland opgegroeid in een academisch gezin, twijfelde over zijn studiekeuze. Na sociale geografie, planologie, politicologie en geneeskunde te hebben overwogen, schreef hij zich in 1992 in voor bedrijfseconomie. Daarna volgde hij een jaartje business school in Parijs.

Na de studie wilde hij zich niet binden aan een corporate carrièrepad en werd hij consultant. Al snel stond Ropers op een kruispunt: “Ik zag bij McKinsey veel dertigers die partner wilden worden. En dan, na jaren training in modellen en berekeningen, begon ineens de politiek een rol te spelen. Mensen die politiek of commercieel onhandig waren, gingen gedesillusioneerd weg.” Dat risico dacht hij ook te lopen en toen hij na twee jaar als junior consultant een sabbatical moest nemen, solliciteerde Ropers bij het nog kleine Bol.com Nederland. Hij werd er chief financial officer .




Scheve ogen


En wel op kosten van het Duitse Bertelsmann-hoofdkantoor, een constructie die door zijn directe collega’s met scheve ogen werd bekeken. Op de dag dat Ropers in Nederland aankwam in een driedelig pak, met een laptop en twee mobiele telefoons, wist geen van zijn pionierende e-commercecollega’s van zijn komst af. “Moet je je voorstellen: de secretaresse kende me niet, er was geen kantoor voor me, zelfs geen werkplek. Het heeft nog lang geduurd eer mensen wisten dat ik deel was van de directie.” Die directie bestond verder uit directeur Rick van Boekel en marketingman Harry Linders. “Twee handen op één buik”, aldus Ropers. “Ik zat daar maar wat verloren tussen.” Na een half jaar van onzekerheid over zijn positie overwoog hij zelfs terug te keren naar McKinsey, maar zijn vrouw hield hem tegen. Een jaar later vertrok zijn baas en werd Ropers algemeen directeur.


Inmiddels is zijn naam onlosmakelijk met zijn bedrijf verbonden. Onder Ropers wist Bol.com de nog maagdelijke onlinemarkt – aartsrivaal Amazon meed de Benelux toen nog – effectief te hoeken. En nu het groot is, met vorig jaar een omzet van 224 miljoen euro, kijken ook investeerders vol belangstelling naar Nieuwegein. Dit jaar juni kocht Cyrte het bedrijf. Het bedrag dat de investeerder hiervoor betaalde is onbekend, maar met de hoogte prijst Ropers zich gelukkig. “Eén jaar eerder weet ik zeker dat we veel te duur waren overgenomen.” Met de deal werd de directie midden in crisistijd medeaandeelhouder. Het zit er dan ook dik in dat Ropers zijn derde lustrum haalt. Dat zijn eigen investering hem met gouden handboeien aan het bedrijf zou kluisteren, ontkent hij.

Inmiddels is zijn bedrijf een van de hipste van Nederland. Bol.com wint prijs op prijs en niet alleen voor de marketing: dit jaar won het de Thuiswinkel-award voor de beste webwinkel, vorig jaar de Zilveren Effie voor de op een na beste reclamecampagne. Ook heeft het bedrijf volgens onderzoeksbureau InCompany de op drie na beste reputatie van het land. Dat laatste stelt Ropers voor andere uitdagingen. Immers, dankzij dergelijke ranglijstjes trekt zijn bedrijf steeds vaker sollicitanten die willen meeliften op het succes. Daar heeft Ropers weinig mee. Zo laat hij zich ontvallen: “Ik ben alleen maar de baas van Bol.com omdat mijn collega’s vinden dat ik dat terecht ben. Niet omdat ik nu eenmaal op die stoel zit.”





U hebt het niet op bedrijfspolitiek?


“Nee, mensen bij wie ik dat zie, die overleven hier niet. Het is echt vergíf voor je organisatie als niet iedereen erop kan vertrouwen dat mensen op hun plek zitten, omdat ze die plek hebben verdiend en zich elke dag weer kunnen bewijzen.”


Zelf zit u al tien jaar bij Bol.com. Is uw houdbaarheidsdatum als directeur niet aan het verlopen?


“Een headhunter vroeg me dat ook ooit. Maar weet je, voor hem eindigt een succesvolle carrière in de raad van bestuur van een grote corporate. Met die bril kijk ik er niet meer naar. Als je tien jaar lang volledig autonoom bent, leer je niet om te gaan met kantoorpolitieke compromissen. En dan ben je wellicht voor de eeuwigheid verpest voor een corporate omgeving.”


Bent u daar niet bang voor?


“Dat is dan maar zo. Anderzijds, van heel veel bepalende dingen kan ik zeggen: daar was ik bij. Dit voelt als mijn eigen bedrijf. Ook al ben ik slechts loonslaaf met een plukje aandelen.”


Dat plukje aandelen lijkt me wel essentieel.


Fel: “Nee, dat is totaal niet essentieel. Eigenlijk vind ik het helemaal niet goed. Ook voor mij niet.”


Leg uit.


“Het is toch raar? Door de aandeelhoudersrol en de werknemersrol te vermengen, ontnemen beide partijen elkaar de mogelijkheid elkaar elke dag weer te evalueren. Dat leidt tot totaal bizarre situaties. Een werknemer die niet meer functioneert, gaat met een aandelenpakket denken: ik blijf toch, anders raak ik al mijn geld kwijt. Of zijn werkgever denkt: ik hoef hem geen salarisverhoging te geven, want hij heeft al aandelen. Het vertroebelt de zuiverheid en het evenwicht van de werkrelatie.”


Geldt dat ook voor u?


“Daar kom ik op. Wij zochten dit jaar een investeerder. En verplaats je nu even in die investeerder. Die wil niet in de chauffeursstoel zitten. Het gaat hem niet om het geld dat ik met die aandelen kan verdienen, nee, hij wil uiteindelijk dat ik niet wegloop. Hij wil dat ik met mijn eigen spaargeld risico loop. Als wij hadden geweigerd te participeren, dan had geen investeerder ooit geld in ons gestoken. Maar ik sta daarin wel in een spagaat, snap je? En dat vind ik knap lastig.”


Hebt u met heel uw hart ja gezegd?


“Ja, zonder twijfel. Ik geloof in Bol.com. Zolang ik denk dat ik de juiste man ben om dit bedrijf te leiden, blijf ik dat. Daarbij blijf ik wel goed kijken, luisteren en voelen of mijn collega’s dat ook vinden.” Na een stilte: “Nou, als je de essentie wil van Daniel Ropers, dan heb je ‘m daar te pakken. Doe ik het wel goed? Heb ik het bij het juiste eind? Ik wil het heel graag wel bij het juiste eind hebben. Ik zoek naar die waarheid. En met die waarheid wil ik winnen.”


U wilt iemand verslaan?


“Ja. Je hebt sporters die zeggen: het is een heerlijk gevoel om jezelf te overwinnen. Nou, dat vind ik dus niks. Als je jezelf overwint, heb je eigenlijk van jezelf verloren. Ik wil tegen iemand vechten, van iemand winnen. Maar het moet wel leuk blijven. Want ik wil ook aardig gevonden worden.”


Dat lijkt me een inwendige tweestrijd.


“Maar het is een goed evenwicht. Afzonderlijk maakt elk van die eigenschappen iemand onuitstaanbaar. Maar samen corrigeren die twee op zich onhandige eigenschappen elkaar behoorlijk. Ik denk dat dat de reden is waarom ik uiteindelijk toch effectief ben gebleken, zonder despoot te zijn geworden. Of een aardige slapjanus.”



[ Wilbert.Geijtenbeek @Reedbusiness.nl ]

wat verder ter tafel komt