Radicale Robin Hood

Natuurlijk snapt Jean Pierre van Rossem (64) ook wel dat hij niet altijd meer even serieus wordt genomen. De econoom en econometrist werd drie keer veroordeeld voor fraude en oplichting, waarvan hij twee maal celstraf moest uitzetten. Als zwendelaar rond het beursmodel ‘Moneytron’ verspeelde hij ooit een fortuin van 600 miljoen euro en sindsdien heeft de Bernard Madoff van de Lage Landen de cynische lachers op zijn hand.


Maar als het gaat om zijn vorige maand verschenen boek Crisis; hoe lossen we het op? wenst de gewezen protestpoliticus bloedserieus te worden genomen. “Ik hang vaak de clown uit en ik heb inderdaad een roerig verleden, maar in België durft tot nu toe niemand mijn visie op de crisis in boekvorm clownesk te noemen”, stelt hij. “In mijn boek bewijs ik op grond van betrouwbare wiskundige modellen dat we een structurele crisis tegemoet gaan, vergelijkbaar met die van de Grote Depressie van 1929 tot 1940 en de Oliecrisis van 1973 tot 1984. Deze crisis is als combinatie van kredietcrisis en economische krimp zo ingewikkeld dat die kan duren tot 2018.”

De allesbehalve bescheiden ex-miljonair komt in zijn boek met “pasklare oplossingen”. Met dank aan Hjalmar Schacht, van 1923 tot 1930 voorzitter van de Reichs-bank en later minister van economie in nazi-Duitsland. “Duitsland kon niet lenen op de monetaire markten, maar investeerde wel massaal in openbare werken. Dit alles bekostigde Schacht door geld te lenen van de Duitse burgers via wisselbrieven, die slechts konden worden geïnd als de openbare werken klaar waren. Dankzij Schacht is Duitsland het enige land geweest dat op eigen kracht de Grote Depressie heeft overwonnen. In 1933 telde Duitsland 6,3 miljoen werklozen, in 1938 nog maar 425.000.”

Dat de nazi-economie er ook bovenop kwam door geld te stelen van joden en bedrijven te chanteren, doet daar volgens Van Rossem niets aan af. “Het gaat mij om het macro-economische principe: zolang de overheid niet leent, zal de rente niet stijgen en de werkloosheid uiteindelijk dalen.”

De excentrieke veelschrijver haast zich te zeggen dat Schachts “geniale oplossing” alleen werkt bij een totalitair regime. “Maar overheden in democratieën kunnen hun burgers wel overhalen om hun spaargeld tegen een half of één procent extra rente voor een bepaalde periode ter beschikking te stellen.”





Keiharde sanering


Van Rossems radicale recessieplan valt of staat met een keiharde sanering van de bankwereld onder regie van de Europese Centrale Bank. “Maar de ECB weigert nog meer geld bij te drukken omdat ze bang is voor inflatie. En dat terwijl de ECB 10 procent meer euro’s mag drukken zonder dat er inflatie komt. We kennen momenteel namelijk deflatie. Bovendien daalt in tijden van crisis de omloopsnelheid van het geld omdat mensen investeringen uitstellen. Een groot deel van het geld dat normaal in omloop is, staat onaangeroerd op spaarboekjes. Met dat geld kunnen we de balansen van de grootbanken saneren en een einde maken aan de wurggreep waarin de banken onze economie houden.”


Nederland heeft in dit opzicht een extra handicap met zijn staatsteun aan ING. “Nederland wordt gegijzeld door de aanhoudende problemen van ING. Wouter Bos heeft 10 miljard euro aan steun in ING gepompt. Als die bank alsnog omvalt, moet Wouter Bos meer betalen dan het Nederlands binnenlands product. En dan is Nederland straks nog meer failliet dan IJsland.”


[ Libben Reeskamp ]