B ankpresident zijn van De Nederlandsche Bank (DNB) is een hondenbaan. Laten we eerlijk wezen. Icesave en DSB onderuit in een jaar tijd. Fortis en ABN Amro redden. ING redden. SNS Reaal en Aegon steunen. Terwijl de gemiddelde Nederlander al lang met pensioen, de prevut of de vut is, zwoegt daar in het beton- en glaspaleis aan het Amsterdamse Frederiksplein bankpresident Nout Wellink op 66-jarige leeftijd om een ineenstorting van het financiële hart van ons land te voorkomen. Dat is hem gelukt, zij het dat er toch nog twee banken zijn omgevallen. Of drie: als je effectenbank Van der Hoop uit 2005 meetelt.


De kritiek was en is niet mals. DNB houdt geen toezicht. Of zoals bij Icesave: DNB is machteloos. Een beeld dat ook bij DSB blijft hangen. Wellink is het gewend. ‘We zullen wel weer de schuld van alles krijgen’, zei hij onlangs berustend. Dat er toezicht is wil niet zeggen dat er niets fout kan gaan, vindt hij. Daar heeft hij gelijk in. Dat Dirk Scheringa Wellink medeverantwoordelijk houdt voor de ondergang van DSB Bank, is een raar verwijt. De bankier uit Wognum heeft boter op zijn hoofd.

Wellink heeft altijd hetzelfde verhaal paraat als hij met de verwijten wordt geconfronteerd. Het is het verhaal van de Zeeuwse dijken. Die bezweken in 1953 na een zeer zware storm. Duizenden mensen stierven. Wie was de schuldige? Er is niet één schuldige, vertelt Wellink dan altijd. Dat de dijken niet sterk waren, was al in de jaren twintig van de vorige eeuw geconstateerd. In de daaropvolgende crisisjaren was er geen geld. Daarna brak de Tweede Wereldoorlog uit. In 1953 gaat het mis door een combinatie van elkaar versterkende factoren: een hevige storm en springtij. Ofwel: er spelen altijd meerdere factoren mee.

Wellink wil bankpresident blijven. Hij zou graag voor de derde keer benoemd willen worden in 2011. Mocht hij na die zevenjarige periode echt met pensioen gaan, dan is hij ver in de zeventig. Die wens om door te gaan stuit op verzet. Wat blijft hangen is het beeld van een bankpresident die voortdurend zaken moet repareren die in de voorafgaande jaren zijn kromgetrokken, het beeld van een bij tijd en wijle machteloze man. Want Wellink is wel degene die accepteerde dat ING zijn solvabiliteit uitholde met agressieve expansie. Die accepteerde dat ABN Amro en ING zich volpropten met miljarden aan rommelhypotheken. Wellink is een kind van het vrijemarktdenken, van het nationale kampioenen bouwen. Zal zijn wens in 2011 uitkomen? Zeer waarschijnlijk niet. Wellink is een man van het verleden, een besmette periode die de politiek en de samenleving graag willen vergeten. Hoe integer en kundig hij ook is: nieuwe bezems vegen het schoonst.



[ walter.devenijns @reedbusiness.nl ]