Business as usual


Kredietcrisis? De Londense City doet alsof er niets aan de hand is. Er wordt flink geproost en het regent bonussen.


Afgezien van alle halve-prijsposters in de etalages van pakkenwinkels is er in the City weinig te merken van het feit dat de bankwereld iets meer dan een jaar geleden in rook opging. Tegenover de Bank of England is een nieuwe oester- en champagnebar geopend en op het aan de overkant gelegen dakterras van Le Coq d’Argent is het altijd druk. Overal op de Square Mile wordt flink geproost, en niet om de zorgen te verdrinken.

Het is weer business as usual : banken stropen topbankiers of handelaren weg bij de concurrent door ze gegarandeerde bonussen voor te houden; de fenomenale bonussen zelf zijn terug van weggeweest. Vorige week maakte Goldman Sachs, dat een jaar geleden ook een noodlening bij de Amerikaanse overheid afsloot, zijn bonuspot voor dit jaar bekend: $16,7 miljard, een nieuw record. Gemiddeld krijgen de 31.700 werknemers aan het eind van het jaar meer dan $700.000 aan bonussen.

In de ‘gewone’ wereld gaat de werkloosheid richting de 3 miljoen, worstelen mensen om een hypotheek te krijgen en bedelen bedrijven om krediet. Datgene waar de banken voor zijn en waarvoor regeringen ze over de hele wereld redden, doen ze niet of nauwelijks: het uitlenen van geld. De banken verdienen zich scheel met gratis geld van de overheid.

Dankzij de bull run op de aandelenmarkten, een stortvloed aan obligatieuitgiftes, de volatiliteit in grondstoffen en valutamarkten en de hoge spreads, verdienen de banken grof geld. Grote risico’s nemen is ook weer terug. “Het is net als in 2000, toen er hevig gespeculeerd werd op aandelen van internetbedrijven. De strategie is nu om de grootste rotzooi te kopen, de aandelen die het verst omlaag zijn gegaan. Vragen worden pas later gesteld”, aldus de Nederlandse handelaar Lex van Dam. “Het valt voor niemand te begrijpen, maar iedereen viert weer feest.” De bonussen zijn in zijn ogen diefstal van de belastingbetaler.

Waar is de moraal in dit verhaal? Vierhonderd mensen luisterden deze week in St Paul’s Cathedral naar een panel dat op zoek ging naar het antwoord. “We moeten ongelijkheid tolereren om grotere welvaart voor ons allen te bereiken”, verdedigde de vice-voorzitter van Goldman Sachs zich. Veel antwoorden vond ik niet in de navel van de kerk, waar bankiers opvallend afwezig waren. De voorzitter van de Bank of England bepleitte diezelfde avond in Schotland een betere oplossing voor het morele dilemma: opbreken die banken in saaie consumenten- en zakenbanken.