Vluchtgevaar...

Wereldluchtvaartorganisatie ICAO kondigde deze week aan de uitstoot van CO2uit luchtvaart tot 2050 met 50 procent te willlen verminderen: alsof de duivel belooft het kwaad te gaan bestrijden. Toch is het streven van de sector logisch. Natuurlijk willen luchtvaartmaatschappijen zo min mogelijk brandstof verstoken. Als het maar geen passagierskilometers kost.

De sector lijkt zo in de pas te lopen met de doelstelling van het mondiale streven om over alle sectoren de broeikasgasemissies te halveren. Maar het gekozen beginjaar, 2005, verschilt van de startdatum van 1990 die algemeen wordt gebruikt bij klimaatafspraken en legt de lat flink lager. Hoe de sector dat denkt te bereiken? Bijvoorbeeld door tot 2020 elk jaar 1,5 procent efficiënter te gaan vliegen. Maar dat is een makkelijke: de efficiency van nieuwe vliegtuigen stijgt al tientallen jaren met ongeveer dat percentage.

Daarna belooft de sector CO2-neutraal te gaan groeien om uiteindelijk in 2050 een reductie van 50 procent te behalen. Hoe? Dat is onduidelijk, maar ICAO waarschuwt dat ze wel medewerking van overheden en technologische doorbraken verwacht. Dus betere routes door luchtruimen en geen gezeur over lawaai door nieuwe aanvlieg- en motortechnieken. Ook moeten opbrengsten van emissierechten naar de ontwikkeling van nog efficiënter materiaal: goed voor het klimaat én voor de kerosinerekening.

En wie moet er gaan over de regels en de naleving? De ICAO, vindt de ICAO. Zo zegt WC-eend straks dat WC-eend er ook niets aan kan doen dat de pot niet schoon is.

Toch is het ICAO-akkoord waardevol. Alleen wereldwijde afspraken helpen, en dat zijn het wel. Of het regeringsleiders lukt zover te komen is twijfelachtig. Jammer alleen dat de sector het zichzelf niet moeilijk maakt. En als het plan faalt, is nu al te voorspellen wie de schuld niet krijgt: de luchtvaartsector.