Sympathy is what you need


Aan boord van een Hollandse platbodem die rond het Vrijheidsbeeld zeilt, zien de festiviteiten rond Hudson 400 er opeens anders uit

Na een jaar te zijn bedolven onder de promotionele e-mails van de organisatie van Hudson 400, was het afgelopen week zover: The Dutch were going to take back Manhattan . Willem-Alexander en Maxima werden ingevlogen, Nederlandse marineschepen meerden aan in Brooklyn, Hillary Clinton en Mike Bloomberg kwamen opdraven. Governor’s Island was afgehuurd voor het New Island Festival (Oerol, De Parade) en aan land was een heus Dutch Village opgericht, waar bezoekers zich te goed deden aan kaas, haring en poffertjes. En dat allemaal om te vieren dat Henry Hudson 400 jaar geleden de Hudson opvoer, wat indirect had geleid tot de stichting van Nieuw Amsterdam. De festiviteiten moesten de band tussen Nederland en de VS aantrekken en en passant de Nederlandse export een zetje geven.

Als Nederlandse correspondent in New York stond ik bij de meeste Hudson 400-evenementen op de uitnodigingslijst, want publiciteit, daar was het allemaal om te doen. Ik beperkte me uiteindelijk tot de openingsavond van het New Island Festival en koos ervoor Orfeo bij te wonen, een theaterstuk met diner. Daar zaten we dan, honderden Nederlanders en een enkele Amerikaan, aan lange eettafels in een tent op Governor’s Island. Mijn tafel, waaraan nogal wat journalisten zaten, vermaakte zich vooral met zure kritiek op Hudson 400. Het was een feest voor Hollanders door Hollanders (‘alleen al 6 miljoen euro voor deze week, en New York betaalt niets!’) en geen Amerikaan die ernaar omkijkt. De haring en kaas in het Dutch Village waren cliché, zelfs de naam Hudson 400 was verkeerd gekozen, want die roept geen associatie met Nederland op. Het bewijs was te vinden in de Amerikaanse pers: die repte er nauwelijks over.

Bijna allemaal waar, maar betekent ’t dat Hudson 400 geen succes wordt? Marketing en PR zijn met de beste wil van de wereld geen harde wetenschappen te noemen. Wie weet echt wat werkt? Een standbeeld voor de stad New York, een broodje haring of een presentatie van Nederlandse windenergietechnologie?

Zelf had ik die dag op een van de negentien speciaal voor Hudson 400 overgebrachte platbodems gevaren, een Zeeuwse hoogaars uit 1926. Op de achtersteven wapperde de Nederlandse vlag en waar we ook kwamen, werden we toegejuicht en toegewuifd. Ik dacht: voor hetzelfde geld zijn een paar goedzakken op oude platbodems net zo effectief als alle overige inspanningen tezamen. Want sympathy is what you need, my friend .