Verfijnd uit je dak

EXECUTIVE LIFE | ONDERWEG

ln 2005 heeft Lexus zijn imago van bezadigde luxe-Toyota behoorlijk verjongd met de IS. Een sportieve, scherpgelijnde middenklasser die de A4 en BMW 3-serie goed aankan. Lexus gaf zijn kleinste zelfs een diesel mee, geheel tegen de eigen hybrideprincipes in. Met de F-versie kwam er ook een V8 straatracer die een M3 rauw lust. En deze zomer kwam er dan, eindelijk, ook een open versie van de vlotte zaken-Jap.


Daarbij heeft Lexus het kamp van de klapdaken gekozen: de IS 250C heeft een stalen dak, dat met boeiende elektrische acrobatiek in twintig seconden onder de achterklep verdwijnt. De Japanners scharen zich daarmee achter BMW en Infiniti. Wie hecht aan stof moet het doen met de open vierzitters van Audi, Saab of Mercedes.

De slechts met een fluwelen zescilinder leverbare Lexus is gesloten een stille, verfijnde en toegankelijke rijmachine. Stevig, maar niet oncomfortabel geveerd. Nauwkeurig en nét niet te indirect sturend, met een automaat die onder normale omstandigheden vlot en trefzeker schakelt. Vlot rijden is een genoegen, alleen als het onbeschoft hard moet, komen automaat en motor tekort. De uitwaai-Lexus doet negen seconden over de 100-sprint, op de schakelflippers aan het stuur reageert de bak wat slaperig.

Mede door de ver doorlopende voorruit houdt de 250C de voorste inzittenden wel voortreffelijk uit de wind. Tot en met de snelweg is open cruisen met de Lexie daardoor een comfortabel plezier. Zonder steun van het klapdak vibreert de koets ietsje, gebruikelijk voor cabrio’s. Hinderlijk wordt dat nooit. En zo etaleert de 250C de voor- en nadelen van de klapcabrio heel duidelijk. Meer stilte en stijfheid in gesloten toestand, geen gedoe in de wasstraat en veilig voor messentrekkers. Een hoger gewicht en verlies van bagageruimte zijn het wisselgeld. Nu is de Lexus met zijn 1.705 kilo even zwaar als een open Audi A5, maar van de riante kofferbak blijft inderdaad weinig over zodra het dak eraf is.

Voor het design heeft staal ook consequenties. Deze Lexus heeft de typische hoge, lange kont die noodzakelijk is om de dakdelen te bergen. Gesloten oogt het geheel wel harmonieus, maar van driekwart achter bezien toch minder dynamisch dan het basismateriaal. Het design van de open IS zal, net als bij andere Lexus-producten, sowieso zorgen voor een scheiding van geesten. Kwaliteit en verfijning zijn top, maar een door Japanners voor Amerika ontworpen auto zal nooit elke Europeaan in vervoering brengen. Die knoppenzee met witte letters in het interieur, die blingvelgen en dito grille, die typisch Japanse te korte stoelzittingen. Zo’n Lexus blijft voor velen niet de voor de hand liggende keuze. Maar wie overstapt naar dit brok asian cool wordt daarvoor wel beloond met verfijning, perfectie en comfort.





[ philip.bueters @reedbusiness.nl ]