Bedankt

De politiek praat veel over de financiële sector, maar krijgt weinig voor elkaar. Gelukkig is er nog zoiets als het Bazels Comité.

Dit samenwerkingsverband werkt aan zeer strenge regels voor de banken die waarschijnlijk eind dit jaar of in 2011 worden ingevoerd. Een ervan is de herinvoering van de oude, vergeten leverage ratio . Het Bazels Comité, onder leiding van DNB-president Nout Wellink, zou koersen op een verhouding van 25, ofwel de balans van een financiële instelling zou maximaal 25 keer groter mogen zijn dan het eigen vermogen.

Dat is een revolutie, want een bank als ING keek vóór de crisis tegen een riskante ratio aan van 48. Collega UBS kende een verhouding van maar liefst 60. Dat betekent dat het eigen vermogen, dat toch de klappen moet opvangen bij afboekingen en bedrijfsverliezen, te laag is geworden ten opzichte van het enorme balanstotaal. De verhouding is zoek. Niet voor niets moesten hoge ratiohouders als ING naar de Staat stappen voor een kapitaalinjectie. Ondanks alle mooie woorden over veilig bankieren en risicobeheer waren ze gevaarlijk instabiel geworden.

Dat de centrale bankiers eindelijk wakker zijn geworden na een periode van enorme passiviteit is toe te juichen. Jammer is alleen dat de voorstellen zo laat komen. En het is bovendien lastig dat dergelijke regels de credit crunch versterken.

De banken zullen in het zicht van de nieuwe regels alles op alles zetten om het vermogen op te krikken en/of de balans te verkleinen. Banken die aan balansverkleining doen hebben beslist geen zin om de kredietkraan open te draaien. Hoe lovenswaardig de stap van het comité ook is, hoe terecht de voorstellen ook zijn; het wankele economische herstel wordt zo in de knop gebroken. De maatregelen komen te laat, en zijn helaas contraproductief. De bankpresidenten worden bedankt.