Verhuizen in Rome


U dacht toch niet dat je zomaar een verhuiswagen op de stoep kunt zetten voor je huis in Rome? Daar zijn veel stempels voor nodig.

Wij gaan verhuizen. Binnen Rome, dat lijkt niet zo’n probleem. Maar de afgelopen weken hebben wij, en dan vooral mijn Romeinse echtgenote, de gesel van de Italiaanse bureaucratie aan den lijve mogen ondervinden. Om van de derde verdieping te verhuizen heb je namelijk een verhuiswagen met kraan nodig. Die moet vóór de flat staan en daarvoor is ‘toestemming voor het benutten van openbare grond’ vereist. Denk niet dat je zo’n formulier even kunt invullen of dat de verhuizer dat regelt. Je moet daarvoor een situatieschets inleveren. Zelf meten en tekenen mag niet: dat moet gebeuren door een erkende advocaat à raison van 400 euro. Zo blijft het advocatenoverschot tenminste niet brodeloos. Dan komt de volgende stap: de wettelijke aansprakelijkheid voor eventuele schade aan de stoep. De verhuizende burger moet een borgsom storten van 1.000 euro. Omdat restitutie daarvan, zo waarschuwde een ambtenaar, uitermate gecompliceerd is, kun je in plaats daarvan ook een verzekering afsluiten. Probleem: bijna geen maatschappij heeft trek in zo’n weinig lucratieve polis. Een vriend van onze belastingconsulent die een verzekeringskantoortje aan de andere kant van Rome leidt, wilde het als gunst wel doen, voor 103 euro, alsmede een lange reis door de stad en twee uur voor het opstellen van de polis.

Daarna begint het pas. Om te beginnen moet een functionaris in het wijkkantoor zijn krabbel onder alle documenten zetten. Daarmee moet je een paar verdiepingen hoger een ‘formulier voor het starten van de procedure’ afhalen, plus een nota van 24 euro, die aan de kassa op de begane grond moet worden voldaan. Wanneer alles ingevuld, gestempeld en betaald is, gaat het naar het Bureau Protocol, waar honderden van dergelijke ‘dossiers’ liggen. Vandaar moet onze map weer naar de politie, die dan officieel weet dat er geen openbare grond wederrechtelijk wordt bezet. Anders zet de wijkagent de verhuizing gegarandeerd stop.

Omdat bij Protocol gepensioneerd personeel al jaren niet meer wordt vervangen, lopen de wachttijden steeds verder op, tot weken na de verhuisdatum. Alleen op dinsdag en donderdag kun je ter plekke informeren hoe het ermee staat. Natuurlijk kan het sneller, liet een ambtenaar doorschemeren, om mijn vrouw vervolgens afwachtend aan te kijken. Hoewel Romeinse, weigert ze dat. In plaats daarvan heeft ze twee weken lang de ambtenaren dagelijks belaagd met smeekbeden, waarna eindelijk een meelevende dame ons dossier boven op de stapel legde. Nu de politie nog.