Geld moet rollen. Immers, geld dat stil ligt, is waardeloos. Wat voor geld geldt, geldt ook voor arbeid.


Het Centraal Planbureau heeft dan ook een punt als het de regering oproept te zorgen dat de arbeidsmarkt in beweging blijft. Door grotere mobiliteit op de arbeidsmarkt kan de arbeidsproductiviteit sneller stijgen. En dat is dé manier om uit de recessie te komen. Stijgende arbeidsproductiviteit is de belangrijkste aanjager van economische groei. Op de korte, middellange én lange termijn.

In dit verband is de harde kritiek van CPB-directeur Coen Teulings op de deeltijd-WW terecht. Bij de invoering was het de bedoeling om bedrijven lucht te geven zodat ze niet onmiddellijk schaarse, gespecialiseerde werknemers zouden moeten ontslaan. De deeltijd-WW is echter gekoppeld aan een vooraf vastgesteld bedrag. Dat betekent dat deze vorm van loonsubsidie alleen een succes is als de crisis korter duurt dan de portemonnee dik is. Op dit moment ziet het daar niet naar uit.

Het gevolg is dat het middel nauwelijks helpt. Wél wordt er werkloosheid uit de officiële statistieken gehouden. Maar het fundament onder deze façade wordt in de tussentijd behoorlijk verzwakt. Naast een dempend effect op de arbeidsproductiviteit, remt de deeltijd-WW ook de herstructurering die in veel sectoren noodzakelijk is. De toestand van de Duitse auto-industrie is illustratief. De 5 miljard euro die de regering-Merkel gebruikte om de verkoop van auto’s middels een sloopregeling te stimuleren, voorkwam dat tienduizenden werknemers naar huis werden gestuurd. De verkoop steeg in de eerste helft van 2009 met 26 procent. Iedereen was blij.

Maar nu is het geld op, en de crisis is nog niet voorbij. Integendeel. Volgens strategieconsultant Roland Berger zullen in Duitsland de komende jaren alsnog 90.000 banen in de autosector sneuvelen. De investering van 5 miljard euro was uitstel van executie en is dus weggegooid geld. Ook Nederlandse automotiveondernemingen zullen de gevolgen ervan ondervinden. Dan helpt deeltijd-WW echt niet meer.

Recepten als deeltijd-WW en koopsubsidies lijken aanvankelijk een wondermiddel, maar verergeren eerder de kwaal dan dat ze die helen. Het kabinet had beter kunnen besluiten een miljard extra te investeren in opleidingen van werknemers. Met nog enkele extra miljarden voor onderwijs en onderzoek en ontwikkeling had Den Haag een stevige basis kunnen leggen voor een hogere arbeidsproductiviteit, en dus economische groei. Het geld daarvoor is ruimschoots voorhanden. De gemiddelde Nederlander ontvangt omgerekend immers jaarlijks 10.000 euro aan sociale uitkeringen en subsidies.
[ edin.mujagic @Reedbusiness.nl ]


[ arne.van.der.wal @Reedbusiness.nl ]