‘Vechten zit ons in het bloed’

wat verder ter tafel komt

Michiel Muller (44) twittert sinds kort. “Ik wilde weten waarom het zo’n enorme hype was”, verklaart de serial entrepreneur over de site met ultrakorte berichten. “Maar ik zie het nut niet. Het is totaal oninteressant of mensen weten dat ik bij de cricketwedstrijd Engeland-Nederland zit.” Dan, na enig nadenken: “Maar ik had er natuurlijk op kunnen zetten dat we net een woning die al twee jaar te koop stond voor 4,5 ton hebben verkocht. Met miljoenen twitteraars is dat eigenlijk wel een goed idee.”


Muller, met 33 followers op twitter, verwijst daarmee naar Bieden en Wonen. Deze veilingsite voor huizen is het derde initiatief van de Rotterdammer en zijn zakenpartner Marc Schröder, na de goedkope benzine van Tango en pechdienst Route Mobiel. Makelaars bieden een woning aan, geïnteresseerde kopers kunnen – na een verplichte bezichtiging en een controle op kredietwaardigheid – meedoen aan de onlineveiling. Een veilingmeester en een notaris houden het proces in de gaten. “Het is geen eBay, waar degene met de snelste internetverbinding wint”, benadrukt Muller, die in zijn woonplaats heeft gekozen voor een restaurant in het Scheepvaartkwartier in Rotterdam. “Huson is klein, trendy en je kunt hier nog goed parkeren.”

De huizengekte in Amsterdam vormde de inspiratie voor Bieden en Wonen. “Een appartement werd binnen drie uur verkocht, maar dan aan de eerste die aanbelde. Andere geïnteresseerden hadden geen kans.” Met zulke panden ging de veilingsite in mei vorig jaar van start. Maar toen de crisis toesloeg, verschoof de nadruk al snel naar huizen die lang te koop stonden. “Als je huis meer dan negen maanden te koop staat, sta je wel open voor een alternatief. Dat is ons geluk. Wij slagen er in de helft van de gevallen in binnen 30 dagen een huis te verkopen.”

Volgens Muller is dat niet het enige voordeel. Woningen leveren ook meer op. “Over de hele breedte zijn de huizenprijzen met 12 procent gedaald, bij ons met 9 procent. Het traditionele model is: zakken, zakken, zakken met de prijs. Na zes maanden heb je grijze haren, slapeloze nachten en ruzie met je vrouw. Eigenlijk is het heel raar: je wilt graag iets verkopen, maar je zet er zo’n hoge prijs op dat niemand meer geïnteresseerd is. Dat doet een autodealer toch ook niet? Wij beginnen met een aanvangprijs die wél kijkers oplevert.”

Muller ontkent kritiek over het prijsopdrijvende effect van de veiling. “Mensen laten zich niet gek maken. Ze hebben drie weken de tijd om zich voor te bereiden op een veiling. In het biedingproces zit ook veel rust en transparantie. Na elke ronde weet iedereen wat het hoogste bod is en welke rangorde jouw bod heeft.”

Muller en Schröder moesten met hun initiatief “behoorlijk veel weerstand” overwinnen in de makelaardij. “Het is een heel traditionele markt. Maar makelaars hebben nu een gigantisch probleem. Er worden niet alleen minder woningen verkocht, de meeste zitten ook nog eens in het lage segment.” Niet alle huizen zijn geschikt voor Bieden en Wonen. “De prijs maakt niet zoveel uit, het moet vooral een beetje courant zijn. Als je een paardenboerderij in Zierikzee hebt, vergeet het dan maar.”

Voor dit jaar staat de teller al op 540 veilingen, over heel 2009 mikt Muller op 1.000 verkochte woningen. Volgend jaar moet dat aantal zijn verdubbeld. Vol vertrouwen: “Dat gaat ook gebeuren. Mensen stárten nu ook met Bieden en Wonen. Over een jaar of vijf wordt 10 procent van de huizen geveild. Daar willen we natuurlijk een aanmerkelijk aandeel van hebben.”





Schudden


Muller en Schröder schudden niet voor het eerst de gevestigde orde op. Ook bij tankstationketen Tango en Route Mobiel was dat het geval. “Als je innoveert, breng je iets nieuws op de markt waar gevestigde namen altijd op zullen reageren”, nuanceert hij. “Bij Tango en Route Mobiel werden we geschopt. Olieconcerns beschuldigden ons ervan inferieure benzine te verkopen. En de ANWB gaf haar leden stelselmatig verkeerde informatie over Route Mobiel. Daarom moet je er wel hard invliegen om niet uit de markt gedrukt te worden. Vechten zit ons allebei in het bloed.”


Steeds iets nieuws doen, dat is de rode draad in de carrière van Muller. Hij overwoog medicijnen te studeren, maar was bang dat in een bestaan als arts “te veel repetitie” zou zitten. Al tijdens zijn studie economie begon het te kriebelen om zelf iets te beginnen. Toch begon Muller, zoon van de financiële topman van Fokker, zijn loopbaan bij een gevestigde naam, Esso. “Dat was onder studenten in Rotterdam de geijkte route. Ondernemen was een vies woord. Ik begon me echter te beseffen: ik werk me hier drie slagen in de rondte, maar voor wie eigenlijk? Ja, een aandeelhouder in de Verenigde Staten, maar daar heb ik niet zoveel mee. Het bood te weinig voldoening.”

Bij de veel kleinere branchegenoot Petroplus kwam Muller acht jaar geleden Marc Schröder tegen. Samen mochten zij Tango opzetten. 





Waarom doet u alles samen met Marc Schröder?


“We kunnen goed met elkaar werken. We zien hetzelfde einddoel bij mogelijkheden. Marc en ik zijn ook complementair: hij is jurist, ik econoom.”





Nooit gedacht: nu ga ik lekker alleen iets doen? 


“Nee, we hebben allebei ons eigen netwerk, Marc in Amsterdam, ik in Rotterdam, waardoor ideeën van twee kanten komen. Samen ondernemen is inderdaad niet altijd een recipe for succes . Maar het is fijn dat je dingen tegen elkaar aan kunt houden. In je eentje is ondernemen een alleenstaand beroep.”


Gaat u nog eens terug naar het grote bedrijfsleven? 


“Ik zou er niet meer kunnen functioneren, denk ik.” Met een lichte afkeer: “’s Ochtends 80 e-mails in je inbox vinden, waarvan 79 als cc van collega’s. Innoveren geeft veel vrijheid. Je komt op plekken waar nog geen concurrentie is. We worden weleens benaderd door investeringsmaatschappijen om een reorganisatie te doen, met daarbij een belang voor ons, maar we vinden het nog steeds leuk om iets nieuws op te zetten.” 





Zijn jullie al bezig met een nieuw initiatief? 


“We willen mensen via een platform de goede kant in de zorg op wijzen. Dat moet verder gaan dan alleen voorlichting over een kwaal. We willen bijvoorbeeld ook doorverwijzen naar goede artsen en instellingen.” Met nadruk: “Internet staat nog he-le-maal aan het begin. Wat we nu online doen is niets vergeleken met de situatie over twintig jaar.” 





Hoever bent u met dit idee? 


“We zijn er sinds 2007 mee bezig, maar pas sinds kort biedt het nieuwe budgetteringsysteem kansen om verder te gaan.” Zuchtend: “We proberen momenteel een aantal ziekenhuizen over de streep te trekken. Helaas is dat ook een heel traditionele markt.”


Wat voor plannen zijn een stille dood gestorven? 


“Een carpoolsysteem voor Schiphol-werknemers staat nu in de ijskast. Luchtvaartmaatschappijen hebben heel andere problemen aan hun hoofd. Na Route Mobiel waren we bezig met een nieuwe arbeidsongeschiktheidsverzekering. We hebben zelfs een bod uitgebracht op een kleine verzekeraar. Dat is niet gelukt, dat kan gebeuren. De kunst is niet te veel geld uit te geven voordat je ergens aan begint.”





U heeft bij zowel bij Tango als bij Route Mobiel gecasht. Bent u al financieel onafhankelijk? 


“Ik hoef me financieel geen zorgen te maken. Van mijn geld genieten, daarvoor ben ik nog wat te jong. Wat ik bij die verkopen heb verdiend, heb ik gelijk in de nieuwe zaak geïnvesteerd. Daardoor hebben we geen bank nodig om iets nieuws op te starten. Ondernemen is risico nemen, dus ik kan het morgen kwijt zijn. Maar ondernemen is te leuk om dat risico niet te lopen.”





Als student speelde u saxofoon in de Hermes House

Band. Bent u rijk geworden van de hit ‘I Will

Survive’?


“Ik was toen al uit de band. Ik ben wel voorzitter van de vereniging die de royalty’s beheert. Dat geld gaat naar goede doelen. Het beroemde ‘la-la-la’-gedeelte waarmee het nummer eindigt, is uit mijn tijd. Het is een saxofoonlijntje op basis van de violen uit het origineel van Gloria Gaynor. Zij was eigenlijk woedend over onze versie, maar heeft er in een remake óók la-la-la van gemaakt.”


[ jacco.neleman @reedbusiness.nl ]

wat verder ter tafel komt