Het nadeel van Sparen

O p dit moment is er een zeldzaam fenomeen waar te nemen: serieus sparende Amerikanen. Afgelopen mei zette de Amerikaanse burger 6,9 procent van zijn besteedbaar inkomen op spaarrekeningen, het hoogste percentage sinds december 1993. Natuurlijk zijn er altijd al oppassende burgers geweest die regelmatig iets opzij zetten, maar de gemiddelde Amerikaan spaarde niet, hij leende. Met creditcards en persoonlijke leningen gingen veel Amerikanen net zolang door met kopen op de pof tot het water ze aan de lippen stond. Sparen raakte gestaag uit de mode sinds de Reagan-jaren. Die trend ging door tot eind 2008 toen de spaarquote rond de nul uitkwam.


Wat heeft de ommekeer veroorzaakt? In de eerste plaats sparen mensen met weinig vertrouwen in de toestand van de economie liever dan dat ze lenen. Daarbij komt dat het persoonlijk inkomen in mei gunstig uitpakte door eenmalige uitkeringen van de regering-Obama. Vooral veel ouderen kregen steun en zij hebben een flink deel van die extraatjes naar spaarrekeningen doorgesluisd.

Is dit sparen een goede ontwikkeling? Natuurlijk, de Amerikaanse burgers hebben door voortdurend meer uit te geven dan ze verdienden een enorme schuldpositie opgebouwd. Buitenlandse investeerders moesten dit onevenwichtige bestedingsgedrag van de Amerikanen financieren. Vooral China heeft in de loop der jaren voor vele honderden miljarden dollarobligaties gekocht. Door meer te sparen kan Amerika eindelijk een deel van zijn schulden weer binnenlands financieren. Zo wordt het land minder afhankelijk van China – hoewel er veel meer nodig zal zijn dan enkele maanden wat extra centjes opzij zetten om dat te bereiken.

Op de beurs zijn ze echter niet van de langere termijn. Gespaard geld wordt nu niet uitgegeven, is de redenering. Dus stijgen de consumptieve bestedingen langzamer dan gewenst. De beurs daalde dan ook onmiddellijk op het nieuws.



[ Peter.Hendriks @reedbusiness.nl ]