Even goed in krijtstreep als in geel

lance armstrong | ondernemen

Over één ding zijn vriend en vijand het eens: Lance Armstrong is een groot sportman. Zelfs professioneel mopperaar Jan Mulder, die in december vorig jaar in de Volkskrant schreef dat hij de terugkeer van de zevenvoudige Tourwinnaar ‘storend’ vond, kan daar niet omheen. Dus nadat Mulder zich had beklaagd over Armstrongs verklaring dat hij besloten had de Tour te rijden ‘om aandacht te vragen voor de strijd tegen kanker’ (geen goede reden volgens Mulder), begon hij zijn volgende alinea snel met de zin: ‘Lance Armstrong is een groot sportman.’


Armstrongs status in de sportwereld stoelt dan ook op meer dan alleen zijn prestaties als sportman. Het is zijn uitzonderlijke levensverhaal dat hem boven gewone kampioenen uittilt. Een verhaal van tragiek, doorzettingsvermogen en succes, en dat alles in extreme vorm.

Wat goed is, komt vroeg. Al op 22-jarige leeftijd werd de Amerikaan wereldkampioen op de weg (1993) en won hij een etappe in de Tour de France. De jaren daarop won hij klassiekers, nog een Touretappe (1995) en de Tour du Pont (1995, 1996). Maar de verwachte grote doorbraak bleef uit. Op 2 oktober 1996 werd duidelijk waarom: de 25-jarige renner leed aan teelbalkanker, die was uitgezaaid naar zijn longen, buik en hersenen. Chemotherapie, hersenoperaties en verwijdering van een van zijn testikels volgden, en zelfs na al deze behandelingen was zijn overlevingskans minder dan 50 procent. Armstrong overleefde en keerde glorieus terug in de wielersport; 5 kilo lichter dan tijdens het wereldkampioenschap van 1993 pakte hij in 1999 de eerste van zijn zeven Touroverwinningen.





Gele bandjes


Behalve een groot sportman heeft Armstrong zich vanaf zijn eerste Touroverwinning (1999) ook een succesvol zakenman getoond. Hij bleek zo handig in het verzilveren van de commerciële mogelijkheden die zich opeens voordeden, dat hij de bijnaam ‘Lance Incorporated’ kreeg.


Lance deed meer dan het geijkte reclame maken voor frisdranken, aftershave en auto’s. Hij smeedde banden met het bedrijfsleven waarvan hij nog jarenlang zou profiteren. Want Armstrong had toen al besloten dat hij met zijn zakelijke activiteiten niet alleen de eigen portemonnee zou spekken, maar ook fondsen zou werven voor de kankerbestrijding.

Lance wist hoe dicht hij bij de dood was geweest, zoals hij ook wist hoe inspirerend zijn strijd tegen de kanker was geweest voor kankerpatiënten wereldwijd. In 1999 richtte hij de stichting Livestrong op, bij het grote publiek bekend vanwege de gele polsbandjes die solidariteit met kankerpatiënten symboliseren. Hij schreef twee bestsellers over zijn wonderbaarlijke comeback – It’s Not About the Bike: My Journey Back to Life (2002) en Every Second Counts (2003), waarvan de opbrengsten naar Livestrong gingen.

Toen Armstrong in 2005 op 34-jarige leeftijd afscheid nam als profwielrenner, was het dan ook duidelijk waarmee hij zich zou gaan bezighouden: zijn werk voor Livestrong. Nu niet meer in het geel van de Tourwinnaar, maar in keurig krijtstreep.

Over zijn carrière als zakenman zei Armstrong in 2007 tegen zakenblad Forbes : ‘Ik sta graag bekend als iemand die zijn zakenpartners goed kiest. (…) Ik wil dat ze zeggen: ‘Lance? Die is altijd loyaal geweest.’ Intussen hield de sportman Armstrong zich fit met mountainbikeraces in de VS, die hij bijna altijd won, en het lopen van marathons. Getuige zijn tijd van 2 uur en 46 minuten, was hij nog in uitstekende conditie. En toen kwam de verrassende mededeling in september 2008: Lance keert terug in het profwielrennen.





Extraatje


De vraag waarover menig wielerliefhebber zich nu buigt is: wat wil de bijna 38-jarige oud-kampioen bereiken met deze comeback? Armstrong zelf heeft daar verschillende dingen over gezegd. Toen hij zijn terugkeer aankondigde, zei hij dat het hem alleen om publiciteit voor kankerbestrijding te doen was. Om daarop meteen te laten volgen dat hij wel de Tour wilde winnen. Later zwakte hij dit af en verklaarde ook bereid te zijn in dienst van een teamgenoot te willen rijden, mocht deze er beter voor staan – de verklaring die Mulder zo ‘storend’ vond.


Los daarvan, maakt hij überhaupt nog kans? De oudste Tourwinnaar ooit was de 36-jarige Fransman Firmin Lambot in 1922. Geen hoopgevende statistiek. Daar staat tegenover dat hij na een gebrekkige voorbereiding (hij brak zijn sleutelbeen in maart) toch nog twaalfde werd in de Ronde van Italië. Bovendien is Armstrong wel vaker verrassend teruggekomen en zou hij ook te eerzuchtig zijn om gewoon mee te rijden.

Dat laatste is volgens wielerkenner Johan Faber, columnist en schrijver van een boek over de Alpe d’Huez (2007), juist de reden dat Armstrong niet voor de winst zal gaan. ‘Armstrong heeft de Tour nog nooit verloren en om te winnen moet je top zijn’, zegt Faber. ‘Als hij nu voor geel gaat en tweede of derde wordt, verliest hij. Dat zie ik niet gebeuren.’

Wat dan wel? ‘Lance gaat een stunt uithalen’, denkt Faber. ‘Hij gaat mee in een vroege ontsnapping, probeert geel te pakken. Vanwege de publiciteit. En dan wordt hij negende in het eindklassement. Zoiets. De deelname van Armstrong is vooral een extraatje voor de Tour.’





[ mars van grunsven - new york ]


De Tour de France begint op zaterdag 4 juli met een individuele tijdrit (15,5 km) in Monaco, en eindigt op zondag 26 juli op de Champs-Élysées in Parijs.