Crisismoeheid

Door alle sensatie over het onkostenschandaal raakt de zware recessie waarin Groot-Brittannië zit op de achtergrond.

“Wil je geen bonnetje?”, giechelt de sigarenboer wanneer ik tussen de dikke stapel kassabonnen in mijn portemonnee een fiver probeer te vinden. “Ik weet wel waarom je zo veel bonnetjes hebt”, stookt de breedlachse Indiër verder wanneer ik geïrriteerd mijn halve beurs op de toonbank leeg. Hij weet dat ik het al jaren geleden heb opgegeven zijn kleine bonnetjes van 1,80 of 2,60 pond – twee of drie kranten – te bewaren, maar hij kan het niet laten om me te pesten wanneer ik weer een stapel kranten koop over het parlementaire onkostenschandaal.

Na de soms hilarische verhalen over declaraties, zoals die voor een badstop, een plastic tas voor 5 pence en het schoonmaken van een slotgracht, plus ronduit schandalige onkostenvergoedingen voor spookhypotheken en een kerkdonatie, ben ik me nogal van mezelf bewust als ik om een bonnetje vraag. Maar als zzp’er ben je nu eenmaal een dief van je eigen portemonnee als je niet ervoor zorgt flink wat kosten van de belasting te kunnen aftrekken. Ik mag alle uitgaven aftrekken die te maken hebben met mijn werk, maar gek genoeg valt daar niet de koffie onder die ik betaal voor iemand die ik interview. Dat is ‘entertainment’ volgens de belastingdienst van hare majesteit de koningin, die uitblinkt in het schrijven van zeer agressieve brieven voor wie zich niet snel genoeg bij hen registreert.

Na bankiers zijn nu politici de slechteriken. Door alle verontwaardiging over het onkostenschandaal dat nu al een maand de voorpagina’s domineert – uniek want zelfs een lang schandaal verdwijnt gemiddeld na tien dagen van de voorpagina’s – zou je bijna vergeten dat er een zware recessie is. ‘Wat merk je nu van de economische crisis in Londen?’, is een van de meest gestelde vragen die vrienden in Nederland mij stellen. Helaas is mijn antwoord niet zo spannend: op dit moment niet veel. De verkoopborden op huizen vallen niet meer op, net zomin als de winkels die sluiten. Wie regelmatig op een vliegveld komt, zou niet denken dat er van een recessie sprake is. In nachtclub Annabel’s, de club voor de elite, feesten de rijken vrolijk door. De beurzen gaan omhoog, en dan verbetert de stemming in the City gelijk, terecht of onterecht. Het is makkelijker om een taxi te krijgen, is de eerste reactie van een Nederlandse bankier.

Er is sprake van crisismoeheid. Ook een recessie went, zo blijkt. Tot de volgende ronde massaontslagen zich aankondigt.