De wereld is een onveilige plek

Wie op zoek is naar een up-to-dateboek over de huidige economische crisis, hoeft dit boek niet te lezen. Of welk ander boek dan ook. De crisis gaat zo snel dat bijhouden onmogelijk is. 


Desondanks is De crisiseconomie van Paul Krugman, in 2008 de Nobelprijswinnaar in de economie, zeer aan te bevelen. De auteur geeft op heldere wijze inzicht in hoe de wereldeconomie de afgelopen decennia heeft gewerkt.

Voor lezers die al bekend zijn met Krugmans werk, zal dat niets nieuws zijn. De Amerikaanse econoom is een van de zeldzame topeconomen die in staat is de ingewikkeldste economische vraagstukken op een zeer toegankelijke wijze op te schrijven zodat iedereen het niet alleen kan volgen maar zich ook de intuïtie die erachter zit eigen kan maken. 
De kern van het boek vormen de analyses. Eerst die van Japan en het ‘verloren decennium’ en vervolgens de talloze valuta- en economische crises die de wereld de afgelopen vijftien jaar in hun greep hebben gehouden. Op aanstekelijke wijze neemt Krugman de lezer mee op reis, van de problemen rond het Britse pond in 1992 naar de problemen in Zweden in datzelfde jaar om vervolgens via de crises in Mexico en Argentinië medio jaren negentig aan te komen bij de Azië-crisis eind jaren negentig. Het laatste stuk is gereserveerd voor de financiële crisis die sinds 2008 op onze aardbol woedt.

De kracht van het boek – heldere analyses van al die crises waarbij Krugman de vinger steeds weer haarfijn op de zere plek weet te leggen – zorgt tegelijk voor de grootste zwakte van De crisiseconomie . Wie op zoek is naar oplossingen moet zich tevreden stellen met een relatief klein deel van het boek. Alleen het laatste hoofdstuk gaat daar echt over. 
De wereldeconomie is volgens Krugman een veel gevaarlijkere plek gebleken dan we ons hadden voorgesteld. De doctor schrijft een grote reddingsoperatie voor. Vergeet de hervorming van het stelsel even, wat eerst moet gebeuren is de schade beperken. Hoe? De kredietkraan moet wijd open worden gezet en beleidsmakers moeten bestedingen steunen. De overheid moet een grotere rol spelen, meent Krugman. Het financiële systeem moet tijdelijk, hij benadrukt het woord tijdelijk, worden genationaliseerd.

Hoe goed het boek ook is geschreven en hoeveel inzicht het ook geeft, de lezer blijft na de 221 pagina’s enigszins ontevreden achter. Dit komt voornamelijk door de opmerking van Krugman dat hij ‘niet zal proberen de details van een nieuw systeem van toezicht uit de doeken te doen’. Een voordeel is wel dat als Krugman dat in zijn volgende boek wél doet, er weer een boek zal verschijnen dat in de boekenkast thuishoort van iedereen die bovengemiddeld is geïnteresseerd in de wondere wereld van de economie. 


[ edin.mujagic @reedbusiness.nl ]