Geld weg

In het pinksterweekend werd Scorpio gewekt door de stem van Jeroen van der Veer, scheidend boegbeeld van Shell, onze Koninklijke. Hij werd geïnterviewd over zijn jaren aan de top van het olie-en gasbedrijf, de moeilijke jaren na het reserveschandaal en de enorme krachtsinspanning die hij en zijn collega’s moesten leveren om het vertrouwen te herstellen. Dat deel van zijn verhaal dwong respect en bewondering af.

Van der Veer is een relativerend mens met een buitengewone intelligentie. Het is een aangename man om naar te luisteren.

Natuurlijk werd hij ook gevraagd naar zijn salaris, volgens de interviewer 10 miljoen euro. Van der Veer ontkende de hoogte van dat bedrag, dat bovendien ook nog eens zou bestaan uit allerlei voorwaardelijke regelingen en pensioenbijdragen. Maar, zo gaf hij wel toe, natuurlijk was het naar Nederlandse maatstaven te hoog. En, zo voegde hij eraan toe, als het de helft was geweest had hij heus niet minder zijn best gedaan. Snel verschoof hij daarna de aandacht naar de financiële sector. Hij uitte kritiek op de bonuscultuur en sprak zijn verbazing uit over de buitenproportionele omvang van die sector.

Wat is het toch jammer dat Van der Veer c.s. zijn kritiek al die jaren voor zich heeft gehouden en volop aan de ‘waanzin’ meedeed. Bijvoorbeeld met het inkopen van aandelen, waarmee Van der Veer in feite de beurskoers manipuleerde en zo in theorie een deel van zijn variabele beloning kon veiligstellen. Het aandeleninkoopprogramma heeft Shell als bedrijf niets opgeleverd. En de aandeelhouder uiteindelijk ook niet. Wie er wel van profiteerden? De adviseurs in de financiële sector en het topmanagement. Weggegooid geld dus. Voor de helft had Van der Veer het ook gedaan.