R egeren is vooruitzien en besturen is dat ook. Zo bezien is het niet gek dat ABN Amro-ceo Gerrit Zalm nu al laat weten waar hij met zijn bank naartoe wil. Zalm wil een bank waar Nederlandse spaarders en beleggers terechtkunnen, waar vermogende particulieren hun geld graag stallen en waar Nederlandse bedrijven voor geld en advies kunnen aankloppen.


Het is ook niet gek dat Zalm nog verder vooruitkijkt. Toen de Staat vorig jaar een groot deel van ABN Amro (en Fortis Nederland) overnam, liet minister Wouter Bos van Financiën meteen weten dat het niet de bedoeling is dat zijn aanwinst een staatsbank blijft. Bos wil ABN Amro verkopen, en wel met winst. De belastingbetaler mag niet de dupe worden van de reddings-operatie die noodzakelijk was om ABN Amro te redden.

Zalm is dat met Bos eens. “Ik wil een bank die zelfstandig kan bestaan. Zonder Staat. De Staat wil dat ook”, zegt Zalm. Het liefst ziet hij dat zijn bank een groep aandeelhouders krijgt die zich goed kan vinden in zijn nieuwe strategie; hij denkt dan aan pensioenfondsen en verzekeraars. Eén ding wil Zalm zeker niet: verkoop aan een grote buitenlandse partij. “Daar doen we het allemaal niet voor.”

Natuurlijk, Zalm is niet degene die bepaalt in wiens handen ABN Amro uiteindelijk terechtkomt. Dat weet hij zelf ook. Maar zijn mening heeft wel gewicht. Aangezien er geen Nederlandse banken zijn die ABN Amro willen, kunnen of mogen (van de mededingingsautoriteiten) kopen, komt zijn mening erop neer dat er voor ABN Amro maar één optie overblijft: een beursgang waarbij een (groot) deel van de aandelen onderhands wordt verkocht aan langetermijnbeleggers.

Die optie past in het huidige tijdsgewricht. Een Nederlandse bank die niet veel risico’s neemt en die in de vertrouwde handen is van Nederlandse langetermijnbeleggers. Maar is het ook per definitie de beste optie? Het is in elk geval een optie waaraan een stevig prijskaartje hangt. Stel dat een solide buitenlandse bank bereid is veel meer geld voor ABN Amro neer te leggen dan die Nederlandse langetermijnbeleggers. Moet Bos dan ‘nee’ zeggen? Is het in het belang van de belastingbetaler om een paar miljard euro te laten lopen? En wat is er eigenlijk principieel op tegen dat naast grote Nederlandse partijen als Rabobank en ING (en een kleinere als SNS Reaal) ook een grote buitenlandse partij hier actief is?

Twee dingen zijn zeker: als Zalm zijn zin krijgt, zal dat de verkoopprijs van ABN Amro fors drukken. Dat betekent vervolgens dat het voor hem veel moeilijker wordt om het doel van Bos – de bank met winst doorverkopen – ook te realiseren.


[ koos.schwartz @Reedbusiness.nl ]