Euro-tax

editorial

Van donderdag 4 juni tot en met zondag 7 juni gaan de 27 landen van de Europese Unie naar de stembus. Ze kiezen een parlement dat op z’n vriendelijkst gezegd weinig positieve gevoelens oproept. Peilingen duiden erop dat de opkomst ongekend laag zal zijn. Uit enquêtes blijkt dat de gemiddelde Nederlander ‘Europa’ vooral ziet als een lastige kostenpost, waar ijzige bureaucraten zich op onze kosten bemoeien met bijzaken, zoals de vorm van komkommers, de samenstelling van worstjes en het rapen van kievietseieren.


Nederland is niet het enige land dat Europa-moe lijkt. De Unie is op dit moment bijna nergens populair. Deels heeft zij dat aan zichzelf te wijten. De EU blijkt niet in staat de economische crisis aan te pakken, constateerde Philips-ceo Gerard Kleisterlee onlangs bozig. Doelstellingen zoals de Lissabon-agenda worden niet gehaald. De gevolgen van de financiële crisis slaan in Europa harder toe dan in de VS en Azië. Terwijl iedereen op z’n klompen aanvoelt dat het uitblijven van een coherent Europees crisisplan en het slaan van piketpalen rond nationale belangen het herstel niet bevorderen.

Hoe is deze patstelling op te lossen? Om te beginnen met een gezonde, dus keiharde Europese munt. Desnoods moeten landen uit de monetaire unie worden gegooid. Verder zou een aparte Europese belasting, die op elke salarisstrook in elke lidstaat zichtbaar in mindering is gebracht op de nationale belasting, de bevolking rechtstreeks betrekken bij de Europese besluitvorming. Betere parlementaire controle daarop komt de kwaliteit ten goede en damt overregulering in.
 No taxation without representation , eisten Britse onderdanen die eind achttiende eeuw in Amerika woonden. Het was het begin van de Amerikaanse revolutie. Maar het omgekeerde is ook waar. Zolang er geen transparante Europese belasting wordt geheven, zal geen Europeaan zich in het parlement vertegenwoordigd voelen. En blijft het doormodderen met de Unie.



[ arne.van.der.wal@reedbusiness.nl ]