Clochards

Er was een tijd dat iedereen het doodnormaal vond dat terminale ondernemingen met belastinggeld in leven werden gehouden. Het voortbestaan van slecht geleide, niet concurrerende of door technische ontwikkelingen ingehaalde bedrijven mocht wat duiten kosten. Dertig jaar geleden probeerde het kabinet de gedoemde scheepswerven van Rijn-Schelde-Verolme in leven te houden. De miljardeninjecties hielpen niet, het bedrijf ging over de kop. Dat was een dure les, waar de Nederlandse dagbladen begin jaren tachtig vol van stonden.

Jammer genoeg zijn de kranten zelf die les vergeten. Hoofdredacteuren bedelen al jaren in Den Haag om subsidie. Sinds de prille jaren tachtig is er veel veranderd in krantenland. Internet deed zijn intrede, oplages van kranten daalden en advertentie-inkomsten verdampten. Nu de businessmodellen van weleer niet meer werken, gaan de hoofdredacteuren zonder gêne met de pet rond. En met succes.

De eerste 4 miljoen zijn inmiddels binnen: Ronald Plasterk kondigde dinsdagavond bij de uitreiking van persprijzen in Amsterdam aan dat hij de portemonnee trekt om jonge journalisten aan een tijdelijk baantje bij de kranten te helpen, omdat ze daar zelf het geld niet meer voor hebben. De journalistieke clochards in de zaal beloonden de toegeworpen munten met applaus. Plasterk genoot. Zo zien politici het graag.

Scorpio waarschuwt: het blijft niet bij die 4 miljoen. Er komen de komende jaren nog veel meer miljoenen bij, en dat is allemaal weggegooid geld. De overheid moet een bedrijfstak in nood niet helpen. Betaalde papieren kranten wacht de komende decennia hetzelfde lot als stoomtreinen, faxen, cassetterecorders en platenspelers. Laat ondernemers als Christian van Thillo en David Montgomery zelf investeren in innovatie. Laat ze zelf een businessmodel bedenken waar geld aan te verdienen valt. En stop met bedelen!