'Ik wil naar mijn idealen handelen'

wat verder ter tafel komt

Trots toont Dominique Senequier haar werkkamer aan de Place Vendôme in Parijs. Het hoofdkantoor van AXA Private Equity is door dezelfde architect ontworpen als het Kasteel van Versailles. Met veel bevlogenheid toont ze ornamenten rondom de deurstijlen. “In Versailles zijn exact dezelfde patronen terug te vinden”, zegt ze in het Engels met een Frans accent.


Senequier (55) is de grondlegger en bestuursvoorzitter van AXA Private Equity, de private-equitydochter van de Franse verzekeraar en vermogensbeheerder. Met een beheerd vermogen van bijna 20 miljard euro heeft ze een van de grootste private-equityfondsen in Europa onder haar beheer. Daarmee is haar fonds groter dan bijvoorbeeld het Britse 3i, dat bijna 13 miljard euro heeft. Senequier is een belangrijke speler in de private-equitywereld en onderhoudt rechtstreeks contact met de machtige Amerikaanse investeerders Henry Kravis van KKR en Stephen Schwartzman van Blackstone.

Vanaf de Place Vendôme is op geen enkele manier te zien dat hier een divisie van AXA is gevestigd. Het kantoor ligt verscholen tussen chique juweliers als Van Cleef & Arpels en Piaget. Senequiers kantoor is bereikbaar vanaf een pittoresk binnenplaatsje.

Deze bijzondere locatie is karakteristiek voor de eigenzinnige Senequier. Twee jaar geleden schudde zij de wereld van het grote geld wakker met een artikel in de Franse kwaliteitskrant Le Monde . In het stuk bepleit ze dat niet alleen het management, maar ook het personeel van een bedrijf dat wordt verkocht, zou moeten meeprofiteren van de opbrengst. Dat zou niet alleen voor private-equitybedrijven moeten gelden, maar ook voor andere ondernemingen. Dit betoog kwam haar destijds op veel kritiek te staan van haar Franse collega’s. Haar eigenzinnige en conservatieve benadering heeft ervoor gezorgd dat haar bedrijf volgens eigen zeggen tot nu toe redelijk ongeschonden door de crisis is gekomen.

Tijdens een ontbijt in haar werkkamer vertelt de Française over het verleden en de toekomst van AXA Private Equity en haar eigen rol daarin. Naar Frans gebruik staan er croissants, jus d’orange en koffie op de vergadertafel. Senequier vertelt geconcentreerd. Tijdens het interview eet ze zelf niets. Dus liet ook de verslaggeefster haar bord onaangeroerd.




Goed voor de geest


De bestuursvoorzitter komt duidelijk uit de hogere Franse klasse. Als een van de eerste vrouwen studeerde Senequier begin jaren zeventig af aan de prestigieuze École Polytechnique. Daarna studeerde ze nog bankwezen en monetaire economie aan de Sorbonne-universiteit in Parijs. 


In haar vrije tijd luistert ze graag naar klassieke muziek en reist ze regelmatig naar Frankfurt, Salzburg en New York om naar opera’s te luisteren. “Muziek is heel belangrijk in mijn leven”, zegt ze. Ze houdt van Beethoven en Mozart en luistert graag naar Aafje Heynis, een Nederlandse operazangeres die bekendheid kreeg in de oorlogsjaren. “Ze was een van de beste zangeressen van de vorige eeuw”, zegt ze. Om los te komen van de dagelijkse drukte speelt ze zelf graag piano, en verdiept ze zich in filosofie of geschiedenis. “Als iets moeilijk is dan moet je je goed concenteren, dat is goed voor de geest.”

Senequier, moeder van een dochter van 29, heeft haar hele leven al in de verzekeringsbranche gewerkt. Vanaf 1987 als private-equityspecialist, eerst bij verzekeraar GAN. Totdat ze in 1996 werd gevraagd een private-equityafdeling voor AXA op te richten. Door de vastgoedcrisis had de verzekeraar net de private-equityportefeuille verkocht. Aan Senequier de opdracht deze opnieuw op te bouwen, maar dan voor een groot deel met financiële middelen van derden. De Française slaagde er snel in fondsen bij elkaar te sprokkelen, waaronder van Gilde. “Oprichter Leendert van Driel is nog steeds een goede vriend van me”, zegt ze. In dertien jaar tijd bouwde Senequier het AXA Private Equity-fonds uit van 100 miljoen euro tot 20 miljard euro. In Nederland behoren inmiddels meerdere pensioenfondsen tot haar klantenkring, zoals AlpInvest, de private-equityfirma van de pensioenfondsen ABP en PGGM. AXA beheert 1 miljard euro in Nederland.


Heeft u altijd vijf dagen per week gewerkt?


Lachend: “U bedoelt zeven dagen? Ik werk altijd in het weekend, dat doe ik al sinds mijn twintigste. Ik ga natuurlijk wel met vakantie. Maar als ik in Parijs ben, dan werk ik hard. Tenzij ik met mijn gezin ben natuurlijk.”





Het zijn nu moeilijke tijden. U zult wel moeite hebben het rendement op peil te houden. 
“Wij houden ons vrij goed staande in deze recessie. We zijn conservatieve mensen, we hebben er altijd op toegezien dat we niet te hard groeien. Omdat we zo voorzichtig zijn geweest met investeringen in de afgelopen jaren hebben we nu nog veel contant geld. Van de middelen die we in 2006 en 2007 hebben opgehaald hebben we maar 20 procent geïnvesteerd.”





In die jaren werd juist veel geïnvesteerd door private-equityfondsen. Waarom deed u niet mee?


“Ik kan me de crisis van de jaren negentig nog herinneren. Ook toen betaalden fondsen veel geld voor hun investeringen. Ook toen hielden we ons rustig. Hetzelfde geldt voor 2006 en 2007. We hebben altijd gezegd dat we voorzichtig willen blijven en dat we niet te veel schuld in onze investeringen willen steken.”





Krijgt u geen kritiek van het moederbedrijf?


“Nee hoor. Zij zijn niet de types die ons in een zeepbel drukken.”


En de investeerders?


“Onze rendementen zijn tot nu toe goed geweest. Maar voor hen is niet alleen het rendement van belang, ze moeten ook goed kunnen begrijpen wát je doet. We vermijden hoge schuldenlasten bij onze portefeuillebedrijven en richten ons voornamelijk op groei van onze investeringen. We ondersteunen de bedrijven met het uitbouwen van hun bedrijf en we weigeren te veel te betalen voor een overname. Bovendien kijken onze investeerders naar het rendement op de lange termijn. Zij weten dat het onmogelijk is om een gemiddeld jaarrendement te maken van 60 procent over een periode van tien jaar.” 


Lukt het in deze tijd nog wel om nieuwe fondsen aan te trekken? 


“Pensioenfondsen zullen, net als in elke crisis, een aantal relaties met investeerders verbreken.”




Wat betekent dat voor u?


“Wij blijven.” Lachend: “Natuurlijk.”


In Nederland is veel kritiek op private equity.

Ze stoppen bedrijven vol met schuld en gaan er met enorme bonussen vandoor. Doet u hieraan mee?


“Ook in Frankrijk is er veel kritiek op private equity. Wij hebben gezegd dat het goed zou zijn als het personeel ook van zo’n verkoop profiteert. Maar ik moet zeggen, mijn artikel in Le Monde is niet zo goed ontvangen in de Angelsaksische financiële wereld.” 


Het werd u niet in dank afgenomen?


Hard lachend: “ Alors . Ik kreeg niet bepaald ‘spontane’ steun. In mijn artikel schrijf ik dat 5 procent van de winst onder de medewerkers moet worden verdeeld. Sommige fondsen zijn bang dat dat ten koste gaat van het rendement. Maar die redenering klopt niet. Ik heb uitgerekend dat het weinig invloed heeft. Bij een uitkering van 5 procent komt het rendement uit op 22,5 procent in plaats van 23 procent, omdat het over een langere periode wordt gespreid.”


U heeft wel lef getoond.


“Een mens moet handelen in overeenstemming met zijn persoonlijke idealen. Ik geloof in een maatschappij waarbij er een juiste afstemming is tussen de werknemers, de aandeelhouders en het topmanagement. Bovendien, ik vind dat ik met mijn brief heel goed heb geanticipeerd op het debat dat nu gaande is.”





En uw buitenlandse collega’s zoals KKR?


“Ik heb zelf niets gehoord van KKR of andere concurrenten. Via het geruchtencircuit heb ik wel opgevangen dat ze niet zo blij zijn met mijn voorstel. Ik heb gehoord dat ik de steun heb van president Sarkozy en zijn sociale adviseurs. En de Franse vereniging van durfkapitalisten heeft mijn voorstel nu zelfs overgenomen.”





[ corina.ruhe @reedbusiness.nl ]