‘Zonder
onrust draait mijn motor niet’

wat verder ter tafel komt

De eerste zomerse lentedag van 2009 is een feit. Eduard Schaepman (48) gaat zitten aan zijn vaste tafel in Restaurant Rust Wat. De Benelux-directeur van kantorenverhuurder Regus houdt zijn zonnebril op. En niet zonder reden: de thermometer geeft 20 graden aan, de zonnebrandcrème ligt nog onder het stof en enkele getemde eenden laten zich loom door Gooise dames aaien. En hoewel de nog bleke bezoekers ongenadig rood kleuren, waagt men het in het Blaricummer restaurant doodleuk de herfstvoorraad truffelschaafsels, truffelsauzen en, gewoon, truffels te serveren. Van dit curiosum trekt de clientèle (onder wie vandaag zanger-acteur Marco Borsato en autogroothandelaar Jan Pouw) zich weinig aan. Tot aan de rand van het dorp staan de Lamborghini’s en Maserati’s op het gras geparkeerd.


Schaepmans eigen Alfa Romeo Spider heeft hij voor zijn villa, even verderop, laten staan. Zijn scooter, een Kymco Yup 50cc, overigens ook; vandaag is het een fietsdag. En dus ook een mooie gelegenheid voor een goede fles witte wijn.

Lang voordat hij kantoorpanden verhuurde, in 1986, leidde Schaepman als ’s lands jongste bankdirecteur een Landsmeers ABN-filiaal. Wie zijn ontwikkeling sindsdien volgt, valt het op dat Schaepman weinig honkvast is. Na twee jaar als filiaalhouder vertrok hij naar hardwaremaker Unisys, om even later weer bij Bank Mees & Hope op te duiken. Daarna volgden een marketingfunctie bij Robeco en een directiefunctie bij Fortis. De constante in zijn loopbaan? Geen functie betrekt hij langer dan vier jaar, tussen betrekkingen in neemt hij geen tijd voor rust en, zo voegt hij er zelf aan toe, aan stille aftochten doet hij niet. “Ik neem altijd mensen mee. Dat zou ik ook bij Regus doen, zeker weten! Aan een bedrijf ben ik nooit loyaal geweest, wel aan mensen.”




Borrelpraat


Schaepmans voorliefde ligt bij marketing en communicatie, lees: netwerken. “Door netwerken bouw je relaties en als er chemie is, krijg je daar iets uit.” Plaatselijk heeft het hem de reputatie opgeleverd als ‘Nachtburgemeester van Blaricum’. Tot 2005 woonde hij in de Amsterdamse Jordaan, een plek die hij als bruisend omschrijft. “Sensatie! Amsterdam is één groot roddelgebeuren. Ik moet gewoon af en toe een borrelpraat hebben. Zonder ontspanning kan ik niet leven.” Het mensen-leren-kennen beschouwde Schaepman al langer als een levenstaak. Maar sinds hij in 2004 aantrad bij Regus, wordt hij daar ook voor betaald.


Regus kreeg begin deze eeuw forse klappen toen zijn vele IT-klanten massaal failliet gingen. Het bedrijf had zich net uit de handen van curatoren weten te wurmen toen Schaepman in Nederland aantrad. Hij zette een streep door een tweetal huurcontracten en begon twee jaar later weer uit te breiden. Met één verschil: de eigenaar van een Regus-kantoor toucheert niet langer een vaste huurprijs, maar een marge, afhankelijk van de doorverhuur door Regus. In feite deelt Regus het risico op leegstand met de eigenaar. In dit nieuwe model heeft het bedrijf intensiever contact met de vastgoedeigenaar. En sinds de kredietcrisis is Schaepman des te meer gebrand op goedkoop uitbreiden. Eind 2010 wil hij in de Benelux 100 vestigingen hebben. Nu zijn dat er 45.

Die nieuwe kantoren staan steeds vaker buiten de Randstad. Zo prijken de laatste zes aanwinsten in Tilburg, Nijmegen, Leeuwarden, Den Bosch, Maastricht en Zwolle. En het kan nog gekker: Schaepmans nieuwste plan is een kantoor in vissersdorp Huizen. Daarmee hoopt hij plaatselijke zzp’ers én filemijdende professionals te strikken die toch in een kantoorsetting willen werken. Topman en oprichter Mark Dixon liet dit blad weten dat hij Nederland vanwege zijn files als groeimarkt beschouwt.

Vastgoedmagnaat Cor van Zadelhoff introduceerde Schaepman in de wereld van het stenen schuiven. Vol verwondering constateerde Schaepman recent nog in het Stan Huygens Journaal dat de vastgoedwereld ‘mooi en vooral heel puur’ is. Inmiddels is hij een intimus. Schaepman: “Gisteren was ik nog op de Amsterdamse lenteborrel voor vastgoedmannen. Vanmorgen zegt een van mijn regiodirecteuren daarover tegen me: ‘Eduard, jij staat daar en iedereen komt naar jou toe om je gedag te zeggen.’” Glunderend: “Zo snel kan het gaan.”




Balans


Alsof hij dat punt wil onderstrepen, slaat plotseling de licht tipsy automagnaat hem de arm om de hals: “Eduard! Ik móet gaan. Ik heb een afspraak met een redelijke dame. En die loopt daar. Ik ga je gauw weer zien, ja”, en vervolgt zijn weg.


Dat niet iedereen gecharmeerd is van Schaepmans extraverte kant, doet hem weinig. “Als je puur bent, kun je geen builen krijgen. Dan krijg je terug wat je verdient.” In 2000 nog, amper vier maanden na zijn aantreden als directeur van benzinepompdochter euroShell, kwam Schaepman in opspraak toen hij tijdens een symposium uit de school klapte over prijsafspraken die euroShell maakte met de concurrentie. Zijn uitspraak belandde op het internet. Niet lang daarna scheidden de wegen van het corporate Shell en verandermanager Schaepman.

Dat het hem toen niet goed verging, wijt hij aan zijn destijds turbulente privéleven. Maar sinds hij getrouwd is met Véronique (34), zo benadrukt hij, is daar verandering in gekomen. Schaepman: “Ik ben nu echt in balans. Veel gelukkiger dan ooit tevoren.”


Wat ging er mis?


“Het lag allemaal aan mezelf. De enige die me wat kan verwijten in mijn privéleven, ben ik zelf. Ik keek niet naar wat de ander in de relatie precies wenste. Ik dacht, ik heb toch mijn loopbaan? Als ik die goed doorloop, dan heb je toch geld te besteden?”


En nu bent u een gelukkig mens?


“Ja. Super. Erg gelukkig. Maarreh... nog wel altijd peinzend over... verbetering.”




Hoe zou uw ideale leven eruitzien?


“Hmm, dat heb ik nu wel.”


Waarom zou u daar dan over blijven peinzen?


“Nou, omdat je je altijd de vraag moet stellen, waaróm je gelukkig bent. Je moet weten, ik heb wel een paar correctieslagen gemaakt in mijn leven. Ik ben weleens voor een raad van bestuur ter verantwoording geroepen, maar weet je, dat is eigenlijk helemaal niet belangrijk. Als je maar lol hebt in je werk kun je dat ook in je privéleven uitstralen.”




Is uw privéleven niet bepalend voor uw werk?


“Nee, ook. Maar ik kan over allerlei problemen blijven nadenken. Gisteravond nog. Ik kreeg een e-mail en ik bleef er maar over malen. Ik begreep de toon van de e-mail niet en kon ook niet gaan bellen. Degene die ‘m zond, lag al in bed. Uiteindelijk was het vanochtend zo opgelost. Maar dan heb ik er intussen wel een halve nacht op liggen malen.”




U bent onrustig.


“Ja, zonder onrust draait mijn motor niet. Ik moet wel onrust hebben.”


Zou u er niet van afwillen?


“Dat heb ik vaak zat geprobeerd. Zet mij op een strand, en binnen een halve dag zit ik op een zeilboot. Ik móet gewoon wat te doen hebben. Ik ben ongelooflijk doenerig. Eerder nog dan denkend.”





Hoelang wilt u nog doorwerken?


“Mijn vader is tot zijn 72ste doorgegaan. Ik wil nog wel langer. Waarom niet? Je krijgt er een groter sociaal netwerk door. Mensen zijn geïnteresseerd in je, omdat je aan het werk bent. Mensen die niet werken, tja, heel vervelend, maar die hebben een veel beperktere kring. En inderdaad word je dan misschien sociaal afgestoten, dat lijkt me vreselijk.”




U stelt dat men krijgt wat men verdient. En? Hoe is uw saldo?


“Fifty-fifty. De helft vindt me niks en de andere helft, daar heb ik chemie mee. Heel zwart-wit, maar zo is het. Natuurlijk omdat ik een uitgesproken persoon ben, omdat ik misschien arrogant overkom. Ze denken vaak: jee, wat een brulboei. Maar waarom denk je dat ik al die klussen heb gehad? Omdat ze een verandermanager zochten. Dat is iemand die boven het maaiveld uitsteekt. En af en toe wat blaat. Nou, dat ben ik dus: Schaepman.”


[ Wilbert.Geijtenbeek @Reedbusiness.nl ]