Hoogmoed komt voor de val

EXECUTIVE LIFE | boeken

House of Cards van William D. Cohan, wordt ongetwijfeld net zo’n klassieker als Barbarians at the Gate van Bryan Burrough. Cohan beschrijft op fascinerende wijze hoe en waarom Bear Stearns ten onder ging. Aan de hand van gesprekken met zeer goed ingevoerde bronnen schetst hij een nauwkeurig beeld van de cultuur bij de zakenbank vanaf de jaren dertig. 


Cohan, die jarenlang onderzoeksjournalist was voordat hij investment banker werd op Wall Street, begint bij het einde. Eind maart 2008 vochten de bestuurders om de bank overeind te houden. Door de crisis op de huizenmarkten en het omvallen van twee hedgefondsen, brokkelde het vertrouwen in rap tempo af. De bank was voor haar dagelijkse financiering afhankelijk van het doorrollen van kredieten van collegabanken. Toen die weigerden nieuwe financieringen te verstrekken, kwam Bear Stearns in acute liquiditeitsnood. Interessant detail is dat Rabobank en ING de eerste banken waren die stopten met nieuwe leningen. Door de toezichthouders werd Bear Stearns in de armen gedreven van JPMorgan Chase. ‘Banken zijn een soort kaartenhuizen, gebouwd op het vertrouwen van klanten en kredietverleners. Als er een hap uit dat vertrouwen wordt genomen, kan het snel misgaan’, aldus een analist van Fox-Pitt Kelton.

Waarom kon het zo mis gaan bij Bear Stearns? Cohan beschrijft dat vooral de bikkelharde straatvechters de dienst uitmaakten. De ideale opleiding bij Bear Stearns was SPD, een smart and poor degree , dat waren de jongens die graag rijk wilden worden. Bij Bear Stearns was dan ook maar een ding belangrijk: zoveel mogelijk geld verdienen. De zakenbank deinsde er niet voor terug om bankiers met een vlekje binnen te halen. Een handelaar die bij een concurrerende bank door de SEC was geschorst voor het overschrijden van limieten, werd met open armen ontvangen.

Onder Jimmy Cayne, ceo van 1993 tot 2008, maakte de bank een enorme groei door. Een groot nadeel was dat Cayne maar zeer kort handelaar was geweest en daardoor te weinig verstand had van de dagelijkse business. Bovendien besteedde hij zijn tijd liever aan bridgen, sigaren roken en onlinepoker. Het gebrek aan kennis eiste zijn tol toen de bank zelf twee hedgefondsen oprichtte. Fondsmanager Ralph Cioffi had vrij spel. Niemand wist welke risico’s de bank liep met deze miljardeninvesteringen, grotendeels in sub prime . Omdat de fondsen buiten de bank waren geplaatst, hoefde Bear Stearns de fondsen niet te hulp te schieten toen ze door het instorten van de huizenmarkt in de problemen kwam. Cayne wilde de fondsen niet steunen. De board besliste anders. Op aandringen van oud-ceo Ace Greenberg stak Bear Stearns toch miljarden in een van de fondsen. Dat kostte de bank uiteindelijk de kop.


[ corina.ruhe @reedbusiness.nl ]