‘Ik ben niet zo rock ‘n roll’

wat verder ter tafel komt

Serge van der Hooft was een jaar of zes toen hij voor het eerst in een seksshop kwam. “Ik ben in deze branche opgegroeid. Daarom heb ik het nooit als vreemd ervaren”, zegt de chief operating officer en kersverse topman ( Vorstandssprecher ) van het beursgenoteerde Duitse erotiekconcern Beate Uhse, in Nederland bekend van postorderbedrijf Pabo en de winkels van Christine le Duc. Van der Hooft (31) groeide op in het Zeeuwse Sluis, waar het door het Belgische verbod op erotische artikelen wemelde van de seksshops. Zijn vader werkte in de seksgroothandel van Gerard Cok. Die verkocht zijn bedrijf aan Beate Uhse om daar vervolgens topman te worden. “De familie Cok en mijn familie zijn heel goede vrienden”, zegt de in Almere wonende Van der Hooft, die op deze dag met zijn gezin even zijn geboortedorp aandoet. “Vanavond gaan we bij Gerard Cok eten.”


Ook in La Trinité, hoofdzakelijk gevuld met mondain Belgisch publiek, speelt de casual geklede Van der Hooft een thuiswedstrijd. Eigenaresse Evelyne spreekt hem aan bij de voornaam. “Ik heb met haar op de lagere school gezeten”, vertelt hij terwijl hij het dagmenu bestelt. “Dit restaurant is in de race voor een Michelin-ster. Ik proef het verschil niet met Oud-Sluis hier in de stad, dat drie sterren heeft. Haar man, kok François de Potter, heeft in de beste restaurants ter wereld gewerkt.” Van der Hooft is een liefhebber: “Ik vind het heerlijk uit eten te gaan en een drankje te doen.”

Maximaal genieten, dat is naar eigen zeggen zijn motto, maar wel na hard werken. “We zijn in deze sector verwend geweest. Vroeger kwam het geld makkelijk binnen.” Maar tegenwoordig worden er hogere eisen gesteld aan erotiekbedrijven als Beate Uhse, vertelt Van der Hooft. “Vroeger was de man de doelgroep. Die kocht een video, af en toe een speeltje of een goedkoop stukje lingerie voor de vrouw. Nu komen er veel meer vrouwen en paren in onze winkels. Die willen een mooie winkel met een open etalage en kwaliteitsproducten.” De man is volgens hem verdwenen naar de digitale wereld van internet.

Het verdwijnen van het taboe op erotiek heeft die nieuwe klanten aangelokt, denkt Van der Hooft. “Het is meer maatschappelijk geaccepteerd. We spreken nu ook veel met ketens buiten onze branche, zoals warenhuizen en supermarkten. Daardoor kunnen we een heel ander publiek bereiken. De MediaMarkt en Etos hebben al bij ons gekocht.” Maar, beseft hij, dat betekent wel concurrentie voor de eigen retailtak. “Anderzijds, hoe breder we uitzetten, hoe meer verschillende klantengroepen we kunnen bereiken. Veel vrouwen komen nog steeds niet in een Christine le Duc, maar wel in de Etos. Je kunt brood kopen bij de supermarkt, maar voor speciaal brood ga je toch naar de bakker.”

In de financiële wereld is het taboe op erotiek nog niet doorbroken, zegt Van der Hooft met lichte ergernis. “Er zijn banken die niet met ons in zee willen omdat ze onze handel niet oké vinden. Of er wordt even op een hoger niveau gecheckt als ik privé ergens wil bankieren. Terwijl wij met bijvoorbeeld een beursnotering aantonen dat we een serieus bedrijf zijn dat zich aan de regels houdt.”

Van der Hooft is zichtbaar trots op de onlangs gepresenteerde jaarcijfers, zijn eerste als topman. Na de rode cijfers over 2007, een gevolg van investeringen in betere winkels en een interne reorganisatie, schreef het grootste erotiekconcern van Europa vorig jaar weer zwarte cijfers. De omzet daalde wel licht tot 253 miljoen euro, door het sluiten van een reeks winkels die niet in het nieuwe concept pasten.

Daarnaast is ook Beate Uhse niet “100 procent recessieproof. En met de grote ontslagrondes in Duitsland moet de grote klap in het besteedbaar inkomen nog komen.” Van der Hooft opereert daarom voorzichtig. De postorderactiviteiten worden nog wel uitgebreid richting Tsjechië en Slowakije, maar nieuwe winkels komen er even niet. Wel probeert Van der Hooft een nieuw verkoopkanaal aan te boren met home parties, tupperware-achtige bijeenkomsten. “In een gezellige sfeer, onder vriendinnen, worden daarbij duurdere speeltjes en wellnessproducten verkocht. Het is voor een doelgroep die schroom heeft een winkel van ons binnen te stappen.”





bewondering


Voor Van der Hooft was het een uitgemaakte zaak dat hij in het bedrijf van Gerard Cok zou gaan werken. De huidige president-commissaris van Beate Uhse en grootaandeelhouder met een belang van 30 procent ontfermde zich over de jonge Van der Hooft. Op aangeven van Cok volgde hij geen commerciële opleiding, zoals hij eerst wilde, maar een financiële studie. “Met die basis kon ik doorgroeien naar de commercie.” Van der Hooft spreekt met bewondering over zijn plaatsgenoot. “Ik heb heel veel van Gerard geleerd, met hem samengewerkt van ’s ochtends vroeg tot ’s nachts.”


Na zijn studie overwoog Van der Hooft heel even ervaring op te doen in een andere branche, maar dat plan liet hij varen toen hij als 24-jarige kon beginnen als assistent van Cok. Via diverse financiële en commerciële functies bij de twee logistieke centra van Beate Uhse in Nederland klom hij vervolgens op tot topman van Beate Uhse. “Ik werk er nu acht jaar, maar het lijken acht weken.”

Van der Hooft noemt Beate Uhse “een Duits bedrijf met een zwaar Nederlands tintje”, want behalve de logistiek is ook de hele raad van bestuur Nederlands. Een chief executive officer ontbreekt. “We hebben geen behoefte aan rangen en standen.”


Als protégé van de grootaandeelhouder en president-commissaris kan iedereen met 31 jaar topman worden van een beursgenoteerd miljoenenbedrijf. 


Zelfverzekerd: “Het heeft zeker meegeholpen dat ik Gerard Cok ken en hij mij, van jongs af aan. Hij heeft me het vertrouwen gegeven waardoor ik me sneller kon bewijzen. Zonder Gerard was het natuurlijk drie stappen langzamer gegaan. Maar ik had deze functie niet gekregen als ik hem niet zou kunnen vervullen. Mijn opleiding is in orde en ik heb ervaring in de business opgedaan.”





Is Cok met zijn forse belang én commissariaat niet de eigenlijke baas bij Beate Uhse? 


Stellig: “Nee, nee, hij laat het mij doen. Ik ben operationeel verantwoordelijk. Maar als we problemen hebben, halen we hem vanwege zijn ervaring er wel bij. We bellen dagelijks met elkaar, ook als aandeelhouders onder elkaar. Ik bezit iets meer dan 2 procent van de aandelen.”





U werkt vanuit Almere, maar het hoofdkantoor van Beate Uhse staat in het Duitse Flensburg, vlak bij de Deense grens. Dat is toch vreselijk onhandig? 


Met een lichte zucht: “Alles op één locatie zou veel makkelijker zijn. Almere is het commerciële centrum, daarom zit ik daar. Maar een verplaatsing van het hoofdkantoor naar Almere is niet te realiseren. Je krijgt de mensen niet mee, dat ligt gevoelig. We hebben daarom geïnvesteerd in een videoconferentiesysteem. En minimaal een keer per maand ben ik op het hoofdkantoor in Flensburg.”





Wat voor producten van Beate Uhse heeft u zelf in huis? 


“We hebben wat wellnessproducten: massage-olie, bodylotion. En ik scheer me met ons eigen merk scheercrème. Dat is voor ons heel gewoon.”





Hoe bedoelt u? 


“Ik heb mijn huidige vriendin op het werk leren kennen. Het vooroordeel over mensen in de erotiekhandel hoefde ik bij haar dus niet te weerleggen. Ik ben niet zo rock ’n roll als vaak wordt verwacht.”





Uw familie en vrienden wonen allemaal nog hier. Gaat u ooit weer terug naar Sluis? 


“Dat idee speelt wel in mijn hoofd. Mijn nieuwe vriendin en haar kinderen, die ze heeft uit een vorige relatie, vinden het leuk in Sluis. Het is een heel ander leven, een heel ander tempo. Ik mis het ons-kent-ons niet, maar op de lange termijn ga ik misschien terug.”





U bent opeens vader van twee kinderen?


Lacht: “Ik had altijd al een kinderwens, maar die kwam alleen wat sneller dan gepland. Doordeweeks kan ik niets met ze doen omdat ik vaak nog weg ben als zij naar bed gaan. Mijn toegevoegde waarde ligt in het weekend. Ik heb een leuk gezinsleven met wellicht in de toekomst nog één uitbreiding.”


[ jacco.neleman @reedbusiness.nl ]