De ver-van-ons-bedshow

Wie een schuldbekentenis hoopt af te dwingen van Nederlandse bankiers kan beter niet met Bankroet zwaaien . NRC -redacteuren Egbert Kalse en Daan van Lent vertellen hoe Amerikaanse bankiers de economie over de klif hebben gejaagd en de hoofdschuldigen zijn van de mondiale crisis.


Nog een boek over de kredietcrisis, moet dat nou? Er zijn sinds het uitbreken ervan, nu bijna twee jaar terug, al talloze geslaagde exemplaren over het onderwerp verschenen. De analyse van de auteurs leunt ook voor het grootste deel op die boeken. Zo refereren de auteurs aan het vorig jaar verschenen De Kredietcrisis. De implosie op de financiële markten van binnenuit bekeken van Jac. Kragt. Die was als voormalig bankier bij ABN Amro een van de eerste Nederlandse bankiers die zich bezighielden met het opknippen van hypotheken en verpakken tot riskante beleggingsproducten. Andere recente publicaties waarop de redacteuren terugvallen zijn de Trillion Dollar Meltdown van de voormalige Amerikaanse bankier Charles R. Morris en The New Paradigm for Financial Markets van investeerder George Soros.

Wat hebben twee Hollandse journalisten daar nu nog aan toe te voegen? Want ook Kalse en Van Lent beschrijven het al in die voorgaande publicaties vertelde verhaal over de opkomst van spaarbanken in de VS die vanaf de jaren zeventig een nieuwe markt ontdekten met het aansmeren van hypotheken aan lage inkomensklassen. Hoe bij zakenbanken op Wall Street een nieuw type bankier, de door bonussen opgezweepte quant , eerst die rommelhypotheken en later zo’n beetje alles wat los en vast zat, tot ingewikkelde beleggingsproducten omtoverde. Hoe kredietbeoordelaars hun stempel op die producten drukten, ofschoon zij geen touw meer konden vastknopen aan de modellen van de wizzkids bij banken. En hoe de Amerikaanse overheid vanaf de jaren tachtig olie op het vuur gooide via deregulering, haar rentebeleid en falend toezicht.

Door het optekenen van persoonlijke getuigenissen van Nederlandse bankiers zorgen Kalse en Van Lent wel voor kleur. In het boek wordt echter te lang uitgeweid over elk aspect van de wetenschappelijke discussie op dit moment. De getuigenissen verliezen zo hun kracht. Ook kan de indruk achterblijven dat de rol van de Nederlandse bancaire sector wordt gebagatelliseerd. Nout Wellink, president van De Nederlandsche Bank, krijgt in het boek alle ruimte om te fulmineren tegen het Amerikaanse model en zo zijn straatje schoon te vegen. Ook komen de Hollandse bankiers er wat gemakkelijk vanaf. Die blijven in het boek toch vooral toeschouwers die even hebben mogen ruiken aan de exorbitante praktijken aan de overkant van de oceaan, maar die geen werkelijke blaam treft.


[ Eric.vandenoutenaar @reedbusiness.nl ]