‘Details interesseren me helemaal niets’

wat verder ter tafel komt

Is de ICT recessieproof? Brancheclub ICT Office trapte het jaar doodleuk af met het bericht dat 2009 nog groei zou geven. Ook Logica-topman Wilbert Kieboom vertelde FEM vorige maand nog dat de recessie is aangepraat. Hij zette daarbij het R-woord zelfs tussen aanhalingstekens. Maar Jeroen Versteeg (39), chief executive officer (ceo) van Sogeti Nederland, vindt praten over groei flauwekul. Boven de gebakken kabeljauwfilet in Kasteel Heemstede wil hij dat nog weleens uitleggen. “Iedereen heeft last van deze recessie. Neem ING, die is voor alle grote spelers in Nederland een topdrieklant. Die houdt er van haar 3.500 externe IT’ers nog 200 aan. Al die mensen komen terug, en denk maar niet dat je die nog aan het werk krijgt!”


Zelf heeft Versteeg onder zijn 3.400 werknemers 270 ‘bankzitters’, 90 meer dan normaal. “We krijgen nu vooral klappen bij consultancy en bij de jongere medewerkers. Ingehuurde mensen gaan als eerste de deur uit. Overal worden projecten gekild, soms worden investeringen bij het grofvuil gezet waarvan ik me afvraag of het niet anders had gekund. De brieven waarin klanten lagere tarieven eisen, vliegen me om de oren.”

Jammer dat zo’n recessie alle creativiteit er uit slaat, vindt Versteeg. Gesprekken met zijn klanten gaan niet meer over innovatie of het nieuwe werken, maar over kosten. “De bottom line regeert, alles is op de korte termijn gericht.” Hoe het dan anders zou moeten? “Je kunt snijden, maar het overgrote deel van je kosten is vast. Op een gegeven moment is de luxe eruit en moet je saneren. Dat is pijnlijk, vervelend en duur. Je moet je mensen dus dwingen met nieuwe dingen te komen, offensief actie te ondernemen.” Sogeti brengt dat zelf in de praktijk door 200 man op te leiden in nieuwe IBM-software en die met grote korting uit te lenen aan trouwe klanten. IBM financiert daarbij voor hen de eventuele investering in nieuwe technologie.

Sogeti, een zusterbedrijf van Capgemini, ontstond in 2002, toen het Franse moederconcern een aantal Nederlandse overnames samenvoegde onder die naam. Het levert adviezen, beheert IT-infrastructuur, test en ontwikkelt programmatuur en levert handjes. Zaken die Capgemini ook doet. “Klopt, we zijn concurrerende labels. Onze verhouding is die van dertienjarige broertjes: we houden van elkaar, maar vinden het ook leuk betere cijfers te halen dan de ander.”




omzet


De broertjes verschillen wel van postuur. Sogeti Nederland, sinds drie jaar geleid door Versteeg die in 1997 bij een van de voorlopers begon, is een maatje kleiner dan Capgemini. Toch rekent het zich tot de topvijf van IT-dienstenaanbieders met daarin Cap, Atos Origin, Logica en Ordina. Vorig jaar groeide de omzet met 16 procent voorbij de 330 miljoen – het officiële cijfer is nog niet gepubliceerd. Versteeg groeit harder dan zijn concurrenten, bij een ‘gezond’ bedrijfsresultaat.


“Ik heb drie heel simpele ambities met het bedrijf. Ik wil dat we de beste zijn. Dus moet ik zorgen voor klanttevredenheid, tevreden werknemers en een goede financiële performance.” Sogeti doet het in alle imago-onderzoeken opperbest. Daarachter schuilt geen groot geheim: “Op het moment dat ik niet geloof dat we iets goed kunnen doen, neem ik een klus niet aan. De chief information officers van tegenwoordig zijn goed, ze hebben een eigen platform. Als je het verkloot, praat dat zich rond.”

Dat is inderdaad iets wat aan het imago van de IT-sector vreet: waarom lopen grote projecten zo vaak mis? “De professionaliteit van de ICT-sector is relatief laag. Niet onlogisch, want het is een heel jonge sector. Aanbieders hebben de neiging complexe problemen te bagatelliseren, meer te beloven dan ze kunnen waarmaken. Maar zodra projecten te groot zijn om te overzien, gaat het mis.” Versteeg vergelijkt het graag met de verbreding van de A2, waarlangs we zojuist van Amsterdam naar Houten zijn gesukkeld. Een complex project, waarin de regie over een wirwar aan uitvoerders en samenhangende deadlines bijna onmogelijk is. “En intussen moet het verkeer ook nog door kunnen blijven rijden.”

Die missers zijn iets waaraan deze recessie een eind zou kunnen maken. “Klanten gaan eisen dat het gewoon beter wordt, sneller, goedkoper, voorspelbaar. Ze zullen niet meer accepteren dat projecten telkens duurder worden en niet voldoen. Ze zijn er helemaal klaar mee.” Sogeti is toch onderdeel van het probleem? “Wij doen het bovengemiddeld goed, maar ook wij doen het nog niet goed genoeg.”

Edenaar Versteeg studeerde na een jaartje high-school in Canada informatica in Enschede en bedrijfskunde in Groningen. Hij beschouwt zichzelf als marketingman, maar de Groningse organisatiekunde past hij ook toe op Sogeti om de kwaliteit te verhogen. “Ik geloof in homogeniteit van organisaties. Voordat je als IT-bedrijf hoge kwaliteit kunt leveren, moet je eerst zorgen dat je homogene standaard kwaliteit kunt bieden. Daarom werken we niet met onderaannemers of freelancers en nemen we veel jonge mensen aan. Die kunnen we nog goed kneden.” Dat begint met twee maanden Ohio University en gaat door met een baaierd aan interne opleidingen. “Ons imago is dat we matig betalen, maar dat je je hier goed kunt ontwikkelen. We hebben 420 opleidingen, net zoveel als de LOI en geen maximumbudget per werknemer.” Dat bijspijkeren gebeurt ‘s avonds, ook om uitgeleende Sogetisten terug te krijgen op het honk en ze letterlijk bij de les te houden.




U hebt best snel carrière gemaakt.


“Laten we wel wezen, het is ook een kwestie van mazzel: op het juiste moment op de juiste plaats zijn. Ik ben er wel altijd heel bewust mee bezig geweest. Een tweede studie gevolgd, altijd ernaast gewerkt en andere dingen gedaan. Mijn eerste bestuurlijke ervaring kreeg ik op mijn veertiende, in de leerlingenraad op school. Ik heb verder de mazzel dat ik redelijk goed op het podium ben en mensen kan meenemen in mijn verhaal.”





Is het hard werken of talent?


“Niet dat ik op dit moment niet geleefd wordt, maar ik geloof meer in talent. Je moet weten waarin je goed bent en waarin niet, en vervolgens alleen die dingen doen waarin je goed bent. Maak van je achten tienen. Te veel mensen in dit land zijn bezig om van hun vieren zes-minnetjes te maken.” 





Waarin verdient u een vier?


“Ik kan heel slecht dingen afmaken en doe het liefst tien dingen tegelijk. Ik ben verder absoluut geen perfectionist. Details interesseren me helemaal niets, dan ben ik al met het volgende bezig. Ik kan initiëren, mensen stimuleren, maar heb bijvoorbeeld nog nooit een plan geschreven van twintig pagina’s. Dat kan ik niet, dat komt nooit af.”





Dat lijkt me een chaos.


“Nee, dat ontaardt niet in chaos, omdat ik ervoor zorg dat alles goed wordt belegd. Ik heb mensen om me heen die enorm pietje precies zijn. Mijn secretaresse bijvoorbeeld. Die weet dat ze soms achter mijn kont aan moet lopen en me moet herinneren aan dingen die ik anders vergeet.”





En hoe gaat dat thuis?


“Ik kan redelijk snel schakelen tussen werk en privé. Thuis ben ik vastgeplakt aan mijn pda. Ik heb met mijn vrouw de deal dat ik ’s avonds en in het weekend nooit mijn laptop opensla. In ruil daarvoor mag ik aan dat ding zitten als zij iets anders doet. Zolang de kids, een jongen van vier en een meid van twee, wakker zijn, ben ik alleen maar met hen bezig. Ook de weekenden zijn echt voor de kinderen: spelen, gek doen, papa spelen. Als er dan gebeld wordt, wacht het maar.”





En als dat telefoontje een carrièreaanbod bevat?


“Ik zou nu never nooit weggaan. Ik vind dat je, zeker als eindverantwoordelijke, in moeilijke tijden de morele verplichting hebt om te zorgen dat je je organisatie er doorheen helpt.”





Wanneer is het zover?


“Het dieptepunt beleven we in dit kwartaal. Als de VS eind dit jaar weer verbetering laat zien, krijgen we die in Nederland halverwege volgend jaar. Maar eerst krijgen we nog wat maanden baggernieuws over ons heen.”


[ philip.bueters @reedbusiness.nl ]