Bonus dubio

Zeg eens eerlijk, wat zou u doen? U heeft uw targets gehaald, ten koste van partner, kinderen en vriendschappen. Uw humeur, gezondheid en levensgeluk zijn op de lange baan geschoven. Intussen is uw professionele toekomst onzeker geworden, uw pensioen rammelt en die tweede hypotheek voor de studie van de kinderen kunt u wel vergeten.

En dan doet de bestuursvoorzitter een beroep op úw redelijkheid. Terugstorten s.v.p. die bonus.

U doet dat niet, vermoedt Scorpio. Tenminste, niet zolang u niet wordt gedwongen. Zo denken de meeste ING-managers, op wie ceo Jan Hommen deze week zijn appèl deed, er ook over. Ze worden afgeschilderd als parasieten, die extra worden beloond terwijl ze eten uit de staatsruif. Zelf zien de ING’ers het iets anders. Niet zíj hebben de boel verknald, maar hun opperbaas Michel Tilmant. En die zit nu lekker thuis in België, nadat hij in het kader van zijn vertrekregeling eerst nog even 1,35 miljoen op zijn bankrekening kreeg gestort.

Hoe gevoelig het ook ligt, het valt de ING’ers – en vergeet de nog beter betaalde ABN’ers niet – individueel niet kwalijk te nemen dat zij de oproep van de financieel onafhankelijke Hommen negeren. Puur zakelijk gezien is elke betaalde bonuseuro in ING er natuurlijk wél een te veel.

Een vette bonus voor het ING-topmanagement zou overigens wel goed passen in de mores van het bedrijfsleven, dat er tot nu niet in is geslaagd een beloningssysteem te ontwerpen dat een rationele relatie heeft met geleverde prestaties. Sterker, in de afgelopen twee decennia werden zij die de meeste waarde vernietigden het hoogst beloond. Aandeelhouders weten nu dat hoe hoger de bonusregeling van een onderneming, hoe groter de kans is dat zij hun geld kwijtraken.