Black mail

Alle Britse parlementariërs kregen dit jaar een Valentijnskaart. Er stond een gedichtje op: 
 Roses are red,

Violets are blue,

Keep the Post public,

And we’ll vote for you.

Liefs, de postbodes uit uw kiesdistrict.

Inderdaad: het plan van minister Peter Mandelson om de noodlijdende Britse staatsposterijen gedeeltelijk te privatiseren, roept veel weerstand op. Een rapport dat in opdracht van het kabinet werd vervaardigd ziet geen toekomst voor Royal Mail als 100 procent staatsbedrijf en adviseert expliciet in zee te gaan met ‘ons’ TNT.

TNT wil wel, maar de politiek is er nog niet uit. Over de kwestie woedt een keihard debat, de felste tegenstand komt van ruim 100 Labour MP’s die tegen de plannen van hun partijgenoot Mandelson ageren. Met het uitleveren van de post aan een buitenlandse partij die doet aan winstmaximalisatie wordt niet minder dan het hart uit de natie gerukt, menen sommige critici.

TNT hoeft voorlopig niet te rekenen op morele steun van de Britse pers. Zondag kwam The Sunday Telegraph met de ‘onthulling’ dat TNT mogelijk strafbaar handelde bij een belastingzaak. Knap stukje journalistiek als je vergeet dat TNT dit vier jaar geleden zelf naar buiten bracht. Maandag werd TNT ervan beschuldigd op oneerlijke wijze klanten te ‘stropen’ van Royal Mail, en dinsdag stond de deal met Nederlandse bonden waarbij loonsverlaging werd uitgeruild tegen een belofte geen mensen te ontslaan in The Guardian omschreven als ‘bully-gedrag’ jegens het personeel.

Toeval, die stortvloed van TNT-nieuws opeens? Of zou het iets te maken hebben met de behandeling van de kwestie deze week in het parlement? De hartjes en bloemetjes lijken inmiddels verdwenen uit de lobbystrategie van TNT’s tegenstanders.