‘Ik werd in het diepe gegooid’

wat verder ter tafel komt

In Wyck, de Maastrichtse wijk waar Ward Vleugels als kind kattenkwaad uithaalde, staat tegenwoordig zijn kantoor. Een groot bord aan de gevel geeft aan dat het pand van parkeerbedrijf Q-Park te huur is. “We zitten te klein. Al een jaar of twee is het hier duwen en trekken.” Vleugels (50) vertrekt met pijn in zijn hart naar een plek bij het Centraal Station van Maastricht. “Dit is een schitterend pand uit 1791 met een geweldige ambiance. Hier zijn we in 1998 begonnen als Q-Park. Toen bestond het bedrijf alleen uit mijzelf en een secretaresse.”


De noodgedwongen verhuizing kenmerkt de stormachtige groei die Vleugels’ onderneming heeft doorgemaakt. Begonnen als spin-off van het vastgoedbedrijf van zijn schoonvader is Q-Park uitgegroeid tot één van de grootste parkeerbedrijven van Europa met circa 5.600 parkeerfaciliteiten in 10 landen. Vorig jaar kwam de omzet uit op 535 miljoen euro, tegen 419 miljoen een jaar eerder. Dit jaar stopt de teller bij zo’n 650 miljoen, denkt Vleugels. “Deze groei had ik nooit kunnen plannen of verwachten. Ik wist toen alleen dat er veel mogelijkheden waren in de parkeersector. In West-Europa wordt jaarlijks 45 miljard euro uitgegeven aan parkeren.” Over een jaar of vier wil Vleugels op 1 miljard euro omzet zitten. “Na de groeispurt van de afgelopen jaren gaan we nu consolideren om ons op de efficiency te richten. We zijn niet recessie-ongevoelig, want als er minder wordt gewinkeld merken wij dat ook, maar we zijn niet zo gevoelig als veel andere sectoren.”

Vleugels koos in 1998 bewust voor de bovenkant van de markt, met strak ingerichte, goed verlichte parkeergarages. “Een klant wil kwaliteit, comfort en veiligheid. Toen wij begonnen wilden beleggers niets met parkeren te maken hebben. Het had een negatief imago: garages waren vies, vuil en donker. En er werd geen geld mee verdiend.”

Over de inrichting van de garages wordt daarom tot in detail doorgedacht. Zo wil Vleugels overal dezelfde soort muziek uit de luidsprekers laten klinken. “Dat is nu nog niet zo omdat elk land zijn eigen Buma/Stemra-regeling heeft.” Binnenkort komt daar het lekker laten geuren van garages bij: “Een garage moet bij binnenkomst fris ruiken. Zo krijgen mensen een positieve associatie bij parkeren. We zijn nu aan het testen welke geur het positiefst werkt. Kleur, emotie en gevoel worden belangrijk bij het parkeren”, zegt Vleugels vol overtuiging. Met een lachje: “U denkt, het is maar parkeren, maar het is veel meer dan dat.”

Op deze maandagmiddag is het moeilijk om een restaurant te vinden dat open is, daarom wordt de lunch op kantoor geserveerd. Op tafel ook gekleurde ‘carnavalseieren’, een lokale gewoonte die de Maastrichtenaren moet voorbereiden op de tijd na Aswoensdag: de vastentijd en Pasen. Normaliter komt Vleugels graag bij Beluga. “Dat ligt maar 50 meter hier vandaan en ze hebben er met Hans van Wolde een geweldige kok.”

Vorig jaar nam Q-Park parkeerbedrijven over in Noorwegen, België en Frankrijk. West-Europa blijft voorlopig het jachtterrein. “Groei naar Oost-Europa zie ik nog niet zitten. Voordat mensen prioriteit geven aan betaald parkeren moeten ze een netto jaarinkomen hebben van minimaal 18.000 euro. Bovendien hebben ze er nog niet de parkeerproblematiek die wij hier wel hebben. Er is daardoor ook geen handhaving nodig. West-Europa heeft nog zoveel groeipotentie, waarom zou ik dan extra risico nemen?”

Vleugels vertelt enthousiast over de OV-chipkaart die treinreizigers in de toekomst ook bij de garages van Q-Park kunnen gebruiken. Want opvallend genoeg ziet Vleugels het openbaar vervoer niet als een bedreiging. “Het gaat erom dat binnensteden bereikbaar en leefbaar blijven. Parkeren is niet de enige oplossing.” Maar er is ook een bedrijfseconomische reden: “Wij kunnen niet alleen investeren in capaciteit om de pieken op koopavonden en zaterdagmiddagen op te vangen. Dat is voor ons niet te betalen. Een parkeerplek bouwen kost tussen de 30.000 en 50.000 euro. Het gaat erom dat zo’n plek zoveel mogelijk wordt gebruikt, dus door bewoners, medewerkers van bedrijven en dagjesmensen.” De commotie over de fraudegevoelige OV-chipkaart vindt Vleugels overdreven. “Ik denk dat met alles kan worden gefraudeerd. Is het bij de metro in Rotterdam fout gegaan? Nee. Het overgrote deel van de mensen gebruikt de chipkaart op een nette manier.”





Autotechniek


Zijn vader opvolgen in de zaak, dat was wat Vleugels als jongen graag wilde. Vleugels senior was Alfa Romeo-dealer in Maastricht. “Ik hing vaak in de garage rond. Ik ben HTS Autotechniek gaan studeren met het idee dat ik het bedrijf van vader ging overnemen.” Maar omdat een oudere broer hem voor was (“en ik geen zin had om met mijn broer in één bedrijf te zitten”) moest Vleugels op zoek naar iets anders. Via een neef kwam hij terecht in de VS, waar hij zijn MBA haalde. Vleugels was al aangenomen op de inkoopafdeling van Ford in Boston toen zijn schoonvader Ger Ruijters hem vroeg om terug te komen naar Maastricht. Of hij niet in diens vastgoedbedrijf wilde komen werken? “Als hem iets zou overkomen, dan wist niemand in de familie iets van het bedrijf en van vastgoed. Ik werd in het diepe gegooid en moest maar zien dat ik boven kwam.” 


Vleugels bleef hangen en nam bij de opsplitsing van Ruijters Vastgoed het onderdeel projectontwikkeling (nu 3W) over, samen met zijn vrouw. Op die manier kwam hij in contact met ING. De bank vroeg of Vleugels het parkeerbeheer ook voor hen wilde gaan doen. Door de samenvoeging van de parkeeractiviteiten van Ruijters en ING ontstond Q-Park, met de drie zussen Ruijters nog steeds als kleine aandeelhouder. Ook is Vleugels nog steeds mede-eigenaar (en commissaris) van 3W. “Ik moest kiezen tussen projectontwikkeling en parkeren. Parkeren ontwikkelde zich zo snel dat het al mijn aandacht nodig had.”





U moet een ambitieus man zijn, gelet op de snelle groei van Q-Park.


Schuchter: “Ja.” Dan: “Je moet gedreven zijn, anders ben je geen ondernemer. Waar ik het voor het doe? Voor de kick om keer op keer nieuwe stappen te zetten. Elke dag kijk ik in de spiegel en zeg tegen mezelf: Ward, wat heb je goed gedaan en wat heb je slecht gedaan?”





De pensioenfondsen, uw aandeelhouders, zitten wel in zwaar weer. Wat merkt u daarvan? 


“Als wij vandaag zouden aankloppen voor een emissie, dan zijn er aandeelhouders die niet mee zullen doen. Maar jonge pensioenfondsen bijvoorbeeld hebben daar geen last van. Zij zijn op zoek naar risicospreiding. Ons voordeel is dat we een belegging zijn met een hoge cashflow.”





Is beursgang voor u een optie? 


“Dat is aan de aandeelhouders. Met de huidige beursperikelen is het antwoord gelukkig ‘nee’. Als wij van onze aandeelhouders de middelen krijgen om te groeien, hebben we geen extra kapitaal nodig en dus geen argument om naar de beurs te gaan.”





U bent begonnen bij het bedrijf van uw schoon-vader. Lopen familie en zaken nog steeds door elkaar heen?


“Met mijn schoonvader heb ik het nog altijd over zaken. Dat vindt de familie, heel begrijpelijk, niet zo leuk. Daarom word ik met Kerst, wanneer de hele familie bijeen komt, aan de ene kop van de tafel gezet en mijn schoonvader aan de andere. Ik heb enorm veel respect voor mijn schoonvader. Ik heb veel van hem geleerd. Ik heb alles aan hem te danken.” 





U bent vriend van het Toon Hermans-huis in Maastricht. Hoe bent u bij dit inloophuis voor kanker-patiënten terechtgekomen?


“Een vriend van mij is gestorven aan longkanker. Ik heb er toen veel aan gehad om in Sittard bij het Toon Herman-huis naar binnen te kunnen lopen voor vragen of een second opinion. Met een aantal anderen heb ik hier in Maastricht ook zo’n huis opgezet.”





Doet u nog iets met auto’s?


Enthousiast: “Auto’s zijn nog steeds mijn grote liefde. Ik heb zes oldtimers: Lagonda’s en natuurlijk Alfa Romeo’s. Afgelopen zaterdag heb ik lekker gesleuteld aan mijn Invicta, een raceauto uit 1928. Met die auto doe ik ook mee aan rally’s. Bij zo’n rally ben je alleen met de auto bezig. Een grotere afleiding kun je niet hebben.”


[ jacco.neleman @reedbusiness.nl ]

wat verder ter tafel komt