Eigen regio eerst

Als een Europees land dat geen lid is van de Europese Unie in grote economische problemen komt en geld moet lenen, klopt het aan bij het Internationaal Monetair Fonds (IMF). Dat is gebeurd met onder meer Oekraïne en Servië. Ook EU-lidstaten als Hongarije en Letland vroegen het IMF om noodkredieten. Die werden dan vaak aangevuld met Europees geld. En als een Aziatisch land, zoals Vietnam of Indonesië in dezelfde situatie terechtkomt?


In 1997 gebeurde dat. In dat jaar was het druk aan de IMF-deur. Het ene na het andere Aziatische land meldde zich. Het IMF gaf altijd thuis, maar dan wel onder strenge voorwaarden. De landen moesten mensen ontslaan, fors snijden in overheidsuitgaven en zo in de toch al magere uitkeringen het mes zetten.

Dat heeft in Azië veel kwaad bloed gezet. De landen in de regio hadden sinds die dag maar één doel: koste wat kost voorkomen dat ze ooit weer bij het IMF moeten aankloppen. Daarom zijn ze driftig gaan sparen. Maar wat als die zelf aangelegde buffer ontoereikend blijkt bij een crisis? Heel Azië wilde ook in dat geval de gang naar het IMF voorkomen. Vorig jaar zijn in dat kader al afspraken gemaakt. Zo kwam er een web van bilaterale afspraken tot stand. Als Vietnam dollars nodig had om de koers van de eigen munt te verdedigen, kon het dat geld lenen van China bijvoorbeeld. Later kwam er ook een gezamenlijke pot van 60 miljard dollar waarop landen in noodsituaties konden terugvallen om de koers van hun munten stabiel te houden.

Onlangs besloten China, Japan, Zuid-Korea en tien kleinere Aziatische economieën dat noodfonds te verdubbelen. Zij laten zo zien dat ze bereid zijn nauw samen te werken om de economische en financiële stabiliteit in Azië te garanderen. Daarmee geeft Azië duidelijk aan dat het zijn eigen boontjes wil doppen. Het IMF mag andere landen helpen, maar in Azië heeft het fonds alle krediet verspeeld.


[ edin.mujagic @reedbusiness.nl ]