New York: ON THE BALL


Huizencrisis of niet, in New York blijven huizen onbetaalbaar, en blijven hypotheekverstrekkers veel te hoge leningen verstrekken.

Het is naar om te zeggen, maar het valt me een beetje tegen tot nu toe, de huizencrisis in de VS. Laat ik het zo zeggen: in New York gaat het me niet snel genoeg. Ik wil er namelijk een huis kopen, bij voorkeur een brownstone in Brooklyn, zo’n fraai stadspand uit de 19de eeuw. Terwijl in staten als Californië en Florida hele buurten zijn leeggelopen en huizen voor een habbekrats te koop staan, is het in New York nog steeds dringen. Toch is er hoop: huizen staan langer te koop, het aantal executieverkopen neemt toe.

Onlangs besloot ik voorzichtig een eerste stap op de huizenmarkt te zetten. Op zondag stuurde ik twee e-mails aan willekeurige hypotheekbemiddelingsbureaus, met een verzoek om informatie. Nog geen minuut nadat ik op de verzendknop had gedrukt, ging de telefoon. “Mister Ven Grunsven!Congratulations!”, brulde Norman Calvo, directeur van hypotheekbemiddelaar Universal Mortgages. “Eh, waarmee?”, stamelde ik. “Met de aanstaande aankoop van uw huis”, jubelde de man. Ik bedankte Calvo voor zijn felicitaties, maar benadrukte dat ik alleen informatie wilde. Calvo klonk geenszins ontmoedigd. “U maakt de juiste keuze. Dit is het beste moment ooit om in de markt te stappen.” Intussen had ik een voicemail ontvangen van Aaron Angel van de Manhattan Mortgage Company. Ze zijn actief in het weekend, die hypotheekjongens, en zeer on the ball . Volgens de heren waren alle verhalen over banken die geen geld meer verstrekken kul. Voor mensen met een goed kredietverleden en een stabiel inkomen is er geen probleem. Twee dagen later ontving ik post. Ik was solvabel bevonden voor een hypotheek die me maandelijks meer dan de helft van mijn inkomen zou kosten.

Met die brieven op zak wilde ik weleens weten wat er kan. Mijn eerste open huis bracht me naar een fraai edoch vervallen brown-stone in de wijk Bedford-Stuyvesant in Brooklyn. Met 690.000 dollar overpriced , gezien de afwezigheid van goede scholen en openbaar vervoer. Daar dacht de makelaar anders over. “Gelet op de verkoopprijzen van het afgelopen jaar is dit prachtige pand priced to sell ”, sprak hij zonder te knipperen. Ik antwoordde koeltjes: “In deze markt is het prijsniveau van vorig jaar volslagen irrelevant.” Een speculant die ook op het open huis was afgekomen, viel me bij. “Dit is een bouwval en de buurt loopt leeg vanwege de foreclosures . U kunt beter kijken naar het prijsniveau van 2000.” De makelaar keek giftig van mij naar de speculant, en zei niets. Ik dacht alleen maar: ik huur nog wel een jaartje. Of twee.