algaelink | ondernemen

De bedrijfshallen van Algaelink in Roosendaal zijn duidelijk op de groei gehuurd. In een hoek van een hal staan acht zwarte vaten met bijbehorende apparatuur klaar voor verscheping. In de rest van de ruimte kan het personeel met gemak een zaalvoetbalwedstrijd spelen. “Deze acht systemen gaan naar Hongarije, India, Thailand en Taiwan, en vier gaan er naar de VS”, somt verkoopmanager Helen Parker op. Algaelink verkocht vorig jaar 30 van dergelijke systemen, onder meer in Spanje, Rusland, China, India, Indonesië en Peru.


Een tweede hal is al even leeg. In het midden ligt een 36 meter lang labyrint van lichtgroen oplichtende buizen. Het is een werkende algenkweekfabriek, vergelijkbaar met de 30 die zijn verkocht. Fel tl-licht zorgt voor het licht dat noodzakelijk is om algen te laten groeien. Door een van de 30 centimeter dikke buizen beweegt langzaam een enorme kurkvormige spons, die de binnenkant schoonveegt. Net als in een aquarium zetten de algen zich af tegen de binnenkant waardoor de lichtinval en daarmee de groei van de algen afneemt. Door deze gepatenteerde methode kan de fabriek continu draaien en hoeft ze niet eens in de zoveel tijd worden leeggepompt en schoongemaakt. Het labyrint is aan twee zijden met doorzichtige slangen verbonden met een ruim 2 meter hoog zwart vat, waaruit algenwater wordt geoogst.

Deze minifabriek levert continu en in hoog tempo water met algen. Sommige algensoorten verdubbelen in een dag. Deze algenpasta kan worden gedroogd en worden gebruikt als voedingsstoffen voor mens en dier, én om biobrandstof te maken.

Algaelink noemt deze biobrandstof ‘derde generatie biobrandstof’, omdat het geen voedsel gebruikt (eerste generatie) en geen landbouwgrond (tweede generatie). Biobrandstoffen stoten net zo veel CO2uit als fossiele brandstoffen, maar omdat die CO2bij de productie is opgenomen zijn ze per saldo CO2-neutraal.

Algen zijn op twee manieren te kweken, legt chief executive officer (ceo) Peter van den Dorpel uit. Ten eerste in een open vijver. Leuk om nichemarkten te bedienen, zoals het kweken van voedsel voor siervissen, maar ongeschikt om commercieel haalbaar te maken voor biobrandstoffen. De installaties van Algaelink moeten goedkoop kunnen produceren. Het is een combinatie van biologie en procestechniek, legt hij uit. “We proberen een biologisch proces te laten plaatsvinden in een procesomgeving, zodat het repeteerbaar en opschaalbaar is.” Algaelink levert nu nog demonstratiesystemen, zoals de systemen in de fabriekshal. De volgende stap is deze systemen op te schalen naar grote industriële productiesystemen die grote hoeveelheden algen kunnen kweken.


Duurzame energie


Investeringsmaatschappij RIG Investments nam vorig jaar een belang in Algaelink. Van den Dorpel was toen al grootaandeelhouder. RIG, in 1987 opgericht door ondernemer Henk Keilman, heeft participaties in ruim twintig bedrijven. De focus lag altijd op technologiebedrijven in media en communicatie. Het bekendste succes was een participatie in 2waytraffic, dat RIG naar de beurs bracht. Sinds 2006 investeert de maatschappij ook in duurzame energietechnologie. RIG stapte in 2006 in windturbinebouwer Emergya Wind Turbines en vorig jaar in de groene glossy Green.2 .


In 2008 namen de oprichters van Algaelink, vader en zoon Van de Ven, afscheid. Van den Dorpel: “Elke groeifase heeft ander management nodig. We waren de willie-wortelfase in de garagebox voorbij.” Nu werken er enkele tientallen medewerkers, van wie ruim tien r&d’ers bij Algaelink.

Kunnen deze biobrandstoffen fossiele brandstoffen vervangen? Vormen de algenkweekinstallaties een serieus alternatief voor jaknikkers? Zoals met alle alternatieve brandstoffen zijn er slechts twee vragen te beantwoorden: kunnen biobrandstoffen uit algen in grote hoeveelheden worden geproduceerd, en kan de kostprijs die van aardolie evenaren? Kortom: is het mogelijk om veel voor weinig te produceren?

De eerste vraag kan de ceo positief beantwoorden. Een grote algenfabriek moet ongeveer een ton algen per hectare (anderhalf voetbalveld) per dag kunnen opleveren. Als de algen in biobrandstof worden omgezet blijft circa de helft aan gewicht over, grofweg 500 liter. Een voetbalveld kan dagelijks meer dan 300 liter biodiesel opleveren. Om de fossiele olieproductie van Saoedi-Arabië, zo’n 10 miljoen vaten van 159 liter per dag, te vervangen, zou een zonrijk gebied ter grootte van Nederland vol met buizen met algen moeten worden gelegd. Een flink oppervlak, maar dan evenaar je wel ’s werelds grootste olieproducent.

De vraag of het voor weinig kan is lastiger te beantwoorden. De kostprijs van de biobrandstof wordt door veel variabelen bepaald, bijvoorbeeld of CO2en warmte gratis beschikbaar zijn. Het moet onder de euro per kilogram kunnen, zegt Van den Dorpel. Met een kostprijs van 1 euro per kilogram is het nog lang niet rendabel om alleen biobrandstoffen te maken. Uit 1 kilo algen is circa 0,5 liter biodiesel te produceren, die dan 2 euro per liter zou kosten. Biodiesel produceren wordt rendabel als de olieprijs meer dan 100 dollar per vat is, aldus de ceo. De huidige olieprijs van 50 dollar helpt hier niet echt bij.

Toch heeft Algaelink een aantal grote systemen verkocht, waaronder een algenfarm van 25 hectare, een kleine 40 voetbalvelden, aan een investeerder uit Hongkong. Door de algen zowel als voedingsstoffen als biobrandstoffen te verkopen, is een project rendabel. Door het produceren van een mix van voedingsstoffen met een hoge verkoopprijs en brandstof is de investering rendabel. Van den Dorpel: “Algen voor voedingsstoffen leveren tussen de 10 en 100 euro per kilo op. De return on investment is 50 procent per jaar. Daarom wil iedereen nu ook investeren.”

De locatie van de algenfabriek in China is nog geheim, maar het is zeker een plek waar water, CO2en zonlicht ruim voorhanden zijn. Het zal daarom in een zuidelijk industrieel gebied zijn met een elektriciteitscentrale die CO2uitstoot. De fabriek zal tussen de 15 en 30 miljoen euro kosten.


[ Mark van Baal ]