executive life Supperclub

D irecteur Bert van der Leden nam elf jaar geleden de Supperclub in de hoofdstad over van een groep kunstenaars. Het had veel potentie, maar miste een goede organisatie. De voormalige textielondernemer maakte er een hip merk en commercieel succes van. Toen volgde internationale expansie. In 2002 opende Supperclub zijn deuren in Rome, de plaats waar zijn handelskenmerk is uitgevonden: liggend eten. Niet lang daarna volgden San Francisco en Istanboel en vorige week uiteindelijk Singapore. Toch lijkt Van der Ledens bedje verre van gespreid. Ambtelijke pesterijen dwongen hem zijn Italiaanse kindje eerder dit jaar te sluiten.


Aan de naam kan dat in elk geval niet hebben gelegen, want Supperclub staat inmiddels wereldwijd voor exclusiviteit. Internationale beroemdheden zijn regelmatig in een van Van der Ledens restaurants te vinden. Tijdens de diners zijn er optredens van hippe dj’s en excentrieke entertainers.

Het bedrijf kent geen continue groei. De omzet, inclusief zusterondernemingen, was 5 miljoen euro in 2000. In 2005 draaide het een omzet van 13,5 miljoen euro. In 2007 daalde dat bedrag naar 8,4 miljoen, om vorig jaar opnieuw te stijgen naar 9,1 miljoen. Van der Leden: “Wij zijn geen onderneming die heftig van streek raakt als we een kleinere groei hebben of helemaal niet.”

Volgens hem is er geen commerciële noodzaak om uit te breiden in het buitenland. De ondernemer werkt vrijwel uitsluitend met informele investeerders, bekenden uit de horeca- en kunstwereld. Zij zien het als een liefhebberij. “We doen niet aan actieve acquisitie.” Zakelijke partners moeten bij ‘de familie’ passen. “We willen er zeker van zijn dat zij het merk niet zullen exploiteren als melkkoe en ons imago verkwanselen.” Van der Leden zorgt altijd voor een doorslaggevende stem in de joint ventures.




Rip-off


Het gaat soms mis. Zo was Van der Leden lange tijd in gesprek met een Thaise zakenman. Die kapte de deal af, maar runt nu een succesvolle kopie in Bangkok. “We hebben vaker last van rip-offs. We kunnen daar weinig tegen doen. In veel landen bezitten we de domeinnamen. In Thailand hebben we helaas geen poot om op te staan.” 


Soms lopen plannen stuk op regelgeving. Van der Leden is bijvoorbeeld al negen jaar bezig om een vergunning te krijgen in Londen. En in Rome kwam hij zo overhoop te liggen met de plaatselijke ambtenaren, dat hij in april van dit jaar zijn succesvolste buitenlandse vestiging heeft moeten sluiten. Hij zegt jarenlang te zijn bedolven onder voorschriften en werd ook gedwongen smeergeld te betalen. Dat weigerde hij. Hulp van de Nederlandse ambassadeur en de burgemeester van Rome mocht niet baten.

Over Italiaanse praktijken in Singapore maakt Van der Leden zich vooralsnog geen zorgen. “Wij werken daar met een betrouwbare partner.” Wie dat precies is, blijft, net zoals het Supperclub-concept, geheim.




 Eric.vandenoutenaar @reedbusiness.nl