Ooit waren Hans Slewe en Aliex Talen allebei inkopers voor de Bijenkorf. Maar sinds 2002 beheren zij het Bloemendaalse strandpaviljoen Parnassia.

De droom
Aliex:“Wij kwamen hier weleens na een fietstochtje door de duinen om een werkdag af te maken en een kopje warme chocola te drinken. Op zekere dag was de keuken dicht, ondanks het heerlijke weer. Wij teleurgesteld, maar ik zei impulsief tegen Hans: ‘Dan nemen wij de tent toch over? Laat mij maar even met de eigenaar praten.’ Een paar jaar later kwam hij op me af met de vraag of we nog geïnteresseerd waren. Toen werd het ineens een heel serieuze grap.”
De bank
Hans:“Wij hadden onze zinnen gezet op Parnassia. Maar de bank deed niet gemakkelijk. De eerste jaren hebben we hard moeten vechten voor een lening. Wij hadden dan ook geen horeca-ervaring. Bovendien is ons strand een natuurgebied – grootschalige en dus lucratieve feesten zijn hier niet toegestaan. Toch hebben we een lening losgekregen, wel met ons eigen huis in onderpand. Sinds dit jaar is het onderpand van ons huis af. Je moet je sporen verdienen.”
De niche
Aliex:“Ons paviljoen is het gehele jaar open. In de winter trekt Parnassia weer veel wandelaars aan, maar dat haalt het niet bij de omzet van een echte zomerse stranddag. Om de dalen uit de omzet te halen, hebben we vergaderzalen laten bouwen. Vergaderen doet men namelijk doordeweeks en buiten de vakanties. We hebben nu zeven zalen, waarvan er drie ook in het weekend voor partijen worden gebruikt. Daar merken de meeste recreanten die ons paviljoen bezoeken niets van. Recreanten moeten kunnen genieten, zonder dat vergaderaars worden gestoord door spelende kinderen. Die twee delen van ons paviljoen hebben we nu gesplitst: maar goed ook.” 


Tot 2006 vulde de anarche strandkolonie Mecca het Scheveningse Zwarte Pad met zijn versleten bankstellen en camouflagenetten. Tegenwoordig beheren drie ondernemers en een ambtenaar – zonder noemenswaardige horeca-ervaring – er de veel frissere beachclub Culpepper. Een deel van het geld komt van 25 ‘fun-investeerders’, die aandelen in de beachclub bezitten.

De droom
Hein:“We werden voor gek verklaard toen we juist op deze plek een restaurant begonnen. Zeker toen de concurrentie hoorde dat we ook nog eens geen friet op de kaart hebben. Maar we blijken echte trendsetters – dit jaar hebben vier van onze buren een restaurant geopend.”
Annejet:“De ene dag is de een verantwoordelijk, de andere dag de ander; althans, voor de operatie. We helpen ook gewoon mee de plees schoonmaken. Of we gaan de keuken in om pizza’s mee te bakken.”
De bank Hein:“Het andere deel van onze investering komt van een rekening-courant van de bank. De bank wilde dat wij ons persoonlijk garant stelden voor de schulden. Maar we wilden niet ons huis of de toekomst van onze kinderen riskeren.”
Joachim:“Vorige week zat hier nog iemand met een slijptol bij de kluis. Dat gebeurt hier bij elke strandtent. Wij zijn niet bang voor inbraak. We hebben iemand ingehuurd die hier ’s nachts slaapt.”
De niche Frédérique:“We organiseren veel feesten en partijen: een kids club, open podia, toneeloptredens, jazzavonden, modeshows en discofeesten tot 4 uur ’s nachts. Daarvoor proberen we zo veel mogelijk sponsors te vinden. Als het evenement dan verregent, zijn wij in elk geval uit de kosten. Distillateur Bols en wijnproducent Gallo zijn onze vaste sponsors, het hele jaar door.”

Mirjam van Ewijk en Patrick Lespinasse hadden bloeiende carrières bij logistieke bedrijven als DHL en Westermann Logistik. Maar met hun spaargeld kochten zij dit jaar paviljoen Paal 69 in Zandvoort.

De droom
Patrick:“Sinds we Paal 69 hebben, wonen we ruim de helft van ons jaar aan het strand. Mirjam doet de inrichting, dat zit in haar bloed. Ik kan me uitleven in de keuken, dat is mijn passie. En ik kan elke dag kitesurfen.”
Mirjam:“Elke maand vraagt iemand ons wel of we niet te koop staan. De meeste mensen die dat vragen, zijn dagdromers. Die zijn hier dan de hele dag en krijgen het in hun bol.”
Patrick:“We hadden de tent net overgenomen en opgetuigd, toen de storm kwam. Het was zo’n gure maartse zuidwesterstorm. Ik zag het water steeds hoger komen, uiteindelijk zelfs tot onze voordeur. In drie uur tijd was al het zand dat ik voor het terras van het paviljoen had laten opspuiten, weggeslagen. Het ging maar nét goed, maar ik vind, het hoort erbij. De vorige eigenaar heeft het twaalf jaar zonder storm gedaan.”
De bank
Patrick:“De bank lachte ons uit. Het is roerend goed. In Zandvoort. Op het naaktstrand. Met een vegetarische keuken... Wat dacht je dan? We hebben het zonder de bank moeten doen. Als het allemaal goed gaat, komen we financieel rond. We hebben bewust de keuze gemaakt om niets over te houden. Dat wil zeggen: we verdienen minder dan we voorheen verdienden in de logistiek. Maar we zijn ondernemer genoeg om er zeker niet op in te leveren.”
De niche
Mirjam:“We staan aan het naaktstrand. Wat wij hier gelukkig niet hebben, zijn de groepjes jongeren met gettoblasters. Ons strand trekt een ander publiek. De meeste mensen brengen hun vieze spullen zelf terug. Ze zijn erg netjes. Onze wc’s blijven altijd schoon.”