Op 24 april 2002 trad René van der Bruggen aan als bestuursvoorzitter van Imtech. Hij trof een geheel nieuw bedrijf aan. Het eeuwenoude conglomeraat Internatio-Müller was een klein half jaar voor zijn aantreden omgedoopt tot Imtech, de uitkomst van een lang veranderingsproces. Activiteiten zoals de handel en distributie van medicijnen en industriële goederen waren afgestoten.


Van der Bruggen wilde de kern van zijn bedrijf verder uitbouwen door verschillende technologische disciplines, zoals ICT, werktuigbouw en elektrotechniek, te combineren en zo totaaloplossingen te bieden. Klanten bevinden zich nog altijd in de bouw en de zware industrie, maar ook scheepsbouw en telecommunicatie. De bestuurder liet na zijn aantreden weten dat Nederland te klein is als afzetgebied. Hij wilde meespelen in Europa en ging over de grenzen de boer op.

Kort na zijn start kreeg Van der Bruggen gelijk een voorbeeld van hoe het niet moest. Zijn voorganger Herman Scheffer had voor een te hoog bedrag enkele aankopen gedaan in Duitsland. De kersverse bestuursvoorzitter moest als gevolg daarvan extra voorzieningen treffen en saneringen uitvoeren. Hoewel hij zo al in een vroeg stadium zijn aandeelhouders liet zien niet terug te deinzen voor impopulaire maatregelen, toonden die zich weinig optimistisch. De koers bereikte begin 2003 een dieptepunt, en het leverde Imtech zelfs een tijdelijke degradatie op van de Amsterdam Midkap Index (AMX) naar de Amsterdam Small Cap Index (AScX).

Dat gaan we voortaan anders aanpakken, moet van der Bruggen zichzelf hebben voorgenomen. De daaropvolgende jaren ontwikkelde hij een beheerst overnamebeleid, geheel gefinancierd uit de kasmiddelen en de reserves die ontstaan waren via eerdere desinvesteringen. Zo maakte Van der Bruggen van Duitsland, België en Luxemburg een tweede thuismarkt. Ook bouwde hij belangen op in Spanje, het Verenigd Koninkrijk, Ierland en Oost-Europa.

De tijd om te oogsten brak aan. Na wat economisch minder gunstige jaren van 2002 tot 2004, waarbij vooral de winstgevendheid in de telecommunicatiemarkt lang achterbleef, trokken de marges over de gehele linie in het bedrijf vanaf eind 2005 aan. Van der Bruggen wist, via zowel overnames als autonome groei, een omzetverdubbeling te realiseren, van 1,8 miljard euro in 2001 tot 3,8 miljard euro in 2007. De operationele winstmarge kwam vorig jaar uit op iets meer dan 5 procent, een goede prestatie.

De bestuursvoorzitter is geen onbezonnen leider en hoeft voor zijn expansie niet op emissies terug te vallen. Mede daardoor kan de onderneming een goede winstgevendheid per aandeel garanderen en krijgen ook de aandeelhouders weer een glimlach op hun gezicht als de naam Imtech valt. Vanaf 2006 ontwikkelt de koers zich in een mooie stijgende lijn. Ook nu nog bevindt die zich boven het gemiddelde van de AMX.

Uit de presentatie van de laatste halfjaarcijfers vorige week blijkt maar weer waar de kracht schuilt van Van der Bruggens strategie. Imtech levert zijn diensten, die op zich vrij cyclisch zijn, aan bedrijven in verschillende sectoren. Daarmee vangt het de conjuncturele klapjes in de ene sector op met nieuwe activiteiten in de andere. Momenteel levert Imtech in de bouwwereld iets in, maar het benut kansen in onder meer offshore en scheepsbouw.

De dienstverlener heeft het laatste half jaar ook weer zes bedrijven gekocht, voor totaal 49 miljoen euro. Als Imtech wil, kan het nu nog een goede 100 miljoen euro uit eigen middelen vrijmaken voor aankopen.

Vooral de stijging van de nettowinst in de afgelopen periode is noemenswaardig: 31 procent. Alles duidt er op dat Van der Bruggen stevig vasthoudt aan de ingezette koers en zonder veel schommelingen door het woelige economische vaarwater van dit moment heen vaart.



 Eric.vandenoutenaar @reedbusiness.nl