Het masker niet helemaal af

H ij was tot begin vorige maand analist bij investeringsbank Dresdner Kleinwort én anoniem columnist bijThe London Paper. Wekelijks verhaalde Geraint Anderson over zijn ondeugden en die van zijn Londense collega-analisten. Een prachtige vondst van de redactie van een van de dagbladen van mediatycoon Rupert Murdoch: insider met gewetensbezwaren biecht zonden op. Twee jaar lang pakte het werkverkeer op maandagochtend de gratis editie uit de schappen om Andersons gevatte bespiegelingen op het pronkzuchtige leven van Londense financials te lezen. Verzekerd van een oplage van 500.000, verwierf de nu 35-jarige ex-analist een cultstatus.


Voordat Anderson besloot om uit de school te klappen, had hij er een opmerkelijke loopbaan opzitten. Als gesjeesde geschiedenisstudent begon hij midden jaren negentig in de financiële sector. Zijn eerste baan was als analist bij ABN Amro. Hij maakte razendsnel carrière en werd een van de besten in zijn vak. In 2005 benoemde StarMine Corp. hem totstock pickervan het jaar in zijn sector.

Anderson raakte echter verstrikt in zijn werk, wilde weg uit Londen en ambieerde een nieuwe loopbaan als schrijver en rentenier. Hij wachtte wijselijk met zijn ontslag tot na de bekendmaking van zijn bonus. De rebel neemt een potje mee van 3 miljoen euro. Laat het goede leven beginnen!

Net zo slim was het idee van een Londense uitgeverij om Andersons carrière-exit en bekendmaking van zijn identiteit als columnist te doen vergezellen van een boek:Cityboy. Beer and Loathing in the Square Mile. Het zou een schokkende onthulling worden over het corrupte leven in Londen. Het verhaal is echter fictief, zo benadrukt de auteur in zijn voorwoord. Personage Steve Jones lijkt overigens wel als twee druppels water op zijn bedenker. En dat is op z’n minst verwarrend. Anderson wekt de schijn dat wij wel degelijk over zijn eigen ervaringen lezen.

De auteur pretendeert een journalistieke aanpak voor te staan. Hij noemt in een interview het boekFear and Loathing in Las Vegasvan Hunter S. Thompson als voorbeeld – let op de gelijkenis in titel. Journalist Thompson bedreef een vorm van verslaggeving waarbij hij zichzelf opvoerde als personage. Anderson suggereert dat ook te doen, maar slaagt daar niet in. Voor wat betreft de hoeveelheid drugs die de revue passeert, doet zijn relaas niet onder voor die van Thompson.

Los daarvan beleeft Anderson niet zo veel spannends. En als het dan eindelijk eens raak is, zoals in een club met drie gewillige golddiggers, kapt hij het af. We mogen niet weten hoe de avond is geëindigd, anders brengt hij mensen in diskrediet. Maar wacht even, het was toch allemaal verzonnen?




 Eric.vandenoutenaar @reedbusiness.nl